Opeth - Deliverance

Opeth - Deliverance

Label : Music For Nations | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Ja hoor, daar zijn ze weer! En dat maakt dus nu ondertussen 6 meesterwerkjes op rij. Vanaf het debuut 'Orchid' uit 1994 tot en met de vorig jaar verschenen 'Blackwater Park' was het al een verbijsterend imponerende discografie wat deze band op hun naam heeft staan en dat is nu met hun nieuwe CD niet anders geworden. Echt alles wat ze uitbrengen is goud! Welke metalband op deze aarde kan dat nu nazeggen: 6 platen en allen onsterfelijk goed?

Metallica? Nee, natuurlijk niet! Die haakte al na 3 platen af (of, afhankelijk van je smaak na 4 of maximaal 5 CD's).

Black Sabbath? Bijna goed, maar hun 6de 'Sabotage' was toch erg slapjes.

Slayer wel toch? Nee, die hadden na 4 CD's toch wel een inzinking en daarbij: iedereen wacht maar op 'Reign In Blood Vol.2.

Led Zeppelin? Nou, dat werd met hun 5de LP "Houses Of The Holy toch ook wat minder.

Of die andere dinosaurus: Deep Purple? Nee hoor, die hadden voor "In Rock nogal een doorsnee start met aardige, maar zeker geen meesterlijke rockalbums.

Dito voor Thin Lizzy.

Kiss? Pfff, grapje zeker?

AC/DC? Mwoah, hun debuut 'High Voltage' valt toch wel wat tegen.

Emperor? Volgens mij kwamen die maar tot 4 officile albums

En hetzelfde geldt voor een God als Jimi Hendrix: slechts 4 officile albums(evenals bijv. Kyuss).

Savatage wellicht? Tja, da's nou jammer dat ze 'Fight For The Rock' hebben uitgebracht.

Morbid Angel dan? Absoluut fantastisch, maar is bijvoorbeeld 'Formulas Fatal' wel zo geniaal?

Judas Priest misschien? Nooit "Rocka Rolla van hun gedraaid zeker?

En dat favoriete bandje van mij dan: Tool? Hun teller staat pas op 3 full-length CD's

Iron Maiden dan! Zelfs zij niet, want hun 6de plaat 'Somewhere In Time wordt zeker niet door iedereen als zijnde een meesterwerk beschouwd (en daarbij was eigenlijk hun 2de LP 'Killers' toentertijd ook niet de verwachte kraker).

En of je nu aankomt met Dream Theater, Testament, Bal-Sagoth, Motrhead, Uriah Heep, Enslaved, Cannibal Corpse (ja, d-hg!), Rush, Anthrax, Enslaved, Voivod, Queensryche, In Flames, Pantera, Megadeth, Hypocrisy of welke heavy band dan ook: er zit altijd wel een mindere CD tussen de eerste 6 schijven die ze hebben uitgebracht. Maar wat wil ik nu eigenlijk met deze opsommende wijsneuzerij zeggen? Welnu: ik durf te stellen dat geen enkele band op aarde het gepresteerd heeft om, zonder discussie, 6 keer op rij een CD te leveren dat niet minder dan fantastisch is. Behlve

OPETH! Opeth wel. Hun bewijs heet "Deliverance en bevat slechts 5 nummers en een akoestisch intermezzo. Maar het uur muziek dat het oplevert staat weer op hetzelfde angstaanjagend hoge niveau als voorganger 'Blackwater Park'. Deze plaat is alleen gemiddeld genomen een stuk steviger geworden dan diens voorganger (nooit verkeerd natuurlijk, zeker met die machtige grunts van Mikael kerfelt), maar dat was ook doelbewust de intentie van de band. Eigenlijk wilde Opeth met 2 CD's tegelijk uitkomen, 1 heavy en 1 mellow plaat. Die mellow plaat, 'Damnation' getiteld, bevat wellicht meer nummers in de lijn als de 2 bonus-tracks op de reissue van 'Blackwater Park', maar daar moeten we nog een half jaar op wachten. Want 2 albums tegelijk vond Music For Nations niet zo'n marketingstrategisch sterk plan (bedankt hoor!).

Maar misschien heeft MFN ook wel een beetje gelijk, want het kost weer een hele tijd om de lange, LANGE nummers op je in te laten werken. Hun handelsmerk: "bulderende symfonische death metalerupties met akoestische gitaarintermezzo's en kristalhelder gezongen passages in nummers die rond de 10 minuten bungelen, wordt weer op een indrukwekkende manier ingevuld.
De enige kritiek wat je deze band kan geven, is dat ze een bepaalde stijl moeilijk-te-definiren-metal maken en dat ze daar hoegenaamd niet van zijn afgeweken. Ze hebben deze alleen in productie, arrangementen en uitvoering uiteindelijk zo verfijnd en zo nauwkeurig gefocust dat ze sinds 'Blackwater Park' op hun absolute top zitten. En dat is eigenlijk het enige wat minder is aan deze CD t.o.v. 'Blackwater Park': hij is niet beter, simpelweg omdat dat eenvoudig niet meer kon (stagnatie is achteruitgang?). Die plaat was zo ongelooflijk f, het vervolg zou alleen maar minder kunnen worden. Maar wat dat betreft weigert 'Deliverance' daar hardnekkig aan toe te geven. Nu moet ik wel zeggen dat ik dat bij de eerste draaibeurten wel een beetje dacht: de songs zijn bezwerend mooi, maar op het nippertje net niet zo klassiek imponerend als de songs op 'Blackwater'. Maarrrrik was gewoon te ongeduldig. Want na de 5de luisterbeurt begon het dan toch te komen: kippenvel! Daar is het weer! Ik heb nu, op de avond van de deadline, de CD pas zo'n draaibeurt of 8 gegeven en de intensiteit van de nummers is op zo'n continu hoog niveau dat ik eigenlijk nog geen hoogtepunten kan aangeven. In ieder geval zijn er geen momenten dat m'n aandacht verslapte of dat ik weer begon met ademhalenOja, toch een hoogtepunt dan: de laatste 3 minuten van het titelnummer. Daar drumt Martin Lopez echt een geweldig catchy drumfill. Maar als ik probeer mee te tappen met m'n handen, vergis ik me keer op keer. Verdikkie, dat zit toch complexer in elkaar dan ik dacht (of zegt dit meer over mijn a-ritmische aanleg?).

Voor de goede orde kan ik wederom mededelen dat ze net als de vorige keer de productionele touwtjes in de handen van Porcupine Tree's frontman Steven Wilson hebben gelaten en tevens is Steven ook weer (sporadisch) te horen als achtergrondzanger, gitarist en nu ook bediener van de mellotron. En ook opvallend is dat nu zanger/gitarist Mikael volledig verantwoordelijk is voor alle songs. Maar laat ik stoppen met het verspillen van zinloze woorden over iets wat alleen maar tot z'n recht komt als je het daadwerkelijk luistert: dit is een majestueuze melancholische monstertrip van de "masters of massive misty moodmetal. Ik zeg nog maar een ding:

KOOOOOOOOOOOPPPPPPPPPUUUUUUUUUUUUUUUUHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!

PS:

Wat zeg je: Death? Eh.oei.da's een goeie! Ja, da's waar. 7 Maal op rij: allemaal klassiekers. Is Opeth's genialiteit toch nog in kwantiteit overtroffen. Maar de nieuwe CD van Opeth komt dus in maart 2003 uit: so let's get even with Chuck!

<< vorige volgende >>