Threshold - Hypothetical

Threshold - Hypothetical

Label : Inside Out | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Na een flink robbertje (bek) vechten wie deze cd mocht hebben, kwam ik als glorieuze winnaar van het verbale slagveld (och ja, ik luister ook wel 'es naar Manowar-teksten). Hiep hoi voor mij: ik heb de eer om deze progmetal-geweldenaars te mogen luisteren en te interviewen. Maar toen het openingsnummer van start ging en de zanger begon, was ik even van slag. "H, da's Damien Wilson helemaal niet!" Tja, ik was dus helemaal vergeten dat een van de beste zangers ver zich tegenwoordig meer een Jesus Christ Superstar (op Broadway) waant en dat we al sinds de vorige Threshold-cd 'Clone' het met de van Sargant Fury afkomstige Andrew 'Mac' Dermott moeten doen. Kortom: op deze 5de Threshold cd is er voor het eerst niet van zanger gewisseld (logaritmisch gezien had ik mijn kennishiaat nog kunnen wegsmoezen door te beweren dat Damien de eerste en de derde cd van Threshold volzong en wellicht daarom weer van de partij had kunnen zijn: helaas gaat die vlieger dus niet op). Maar niet getreurd, want ondanks dat Mac's vorige bandje niet veel soeps was, komt hij op deze plaat goed uit de verf. Heel anders dan de vorige plaat 'Clone', die ik voor de gelegheid nog maar 'es heb bestudeerd en a) nogal 'mechanisch' en wat 'futuristischer' klonk dan het overige Threshold-materiaal en b) nog geschreven was voor de stem van Damien Wilson. Met 'Hypothetical' klinken ze toch weer wat meer vertrouwd met een terugkeer naar de sound van vr 'Clone'. Dus qua compositiebehandeling en muziekbenadering niks nieuws onder zon, maar 'goddomme!' wat klinkt het allemaal weer geweldig! Deze band is natuurlijk veels te ervaren, bekend en te goed om nu met vergelijkingswaar aan te komen, maar voor die ene sterveling die nog niet bekend zijn met deze band: zoek het in de hoek van een Dream Theater (zoals het begin van 'Turn On Tune In', alsmede dat tijdens rustige passages van diverse liedjes Mac's stem wel wat op die van James laBrie lijkt), Pain of Salvation ('Long Way Home') en de wat sfeervollere bands die het progmetallabel 'Magna Carta' uitbrengt (Shadow Gallery, Under The Sun, Cairo). Enig minpuntje vind ik persoonlijk het mierzoete 'Keep My Head', dat mij teveel naar wat platvoerse AOR neigt. Maar dat liedje duurt, gelukkig, slechts 4 minuten terwijl de overige nummers tussen de 5 en 11 minuten klokken. Dus er blijft nog steeds 52/56-deel over om van onder de indruk te zijn! En zoals zo vaak bij progmetal geld ook hier het clich "hoe langer, hoe beter"! Want mijn persoonlijke favorieten zijn toch de lange nummers als 'The Ravages Of Time' (10'19") en 'Narcissus' (11'14") (met een Yes-achtig middenstuk). Maar ook indrukwekkend zijn de krachtige opener 'Light And Space' ('slechts' 5'52") en het spannende, harde en met een geweldig catchy (positief bedoeld!) refrein gezegende 'Long Way home' (5'58"). En omdat er nu eindelijk ook qua artwork eens fatsoenlijk de tijd voor genomen is (prachtige hoes!) lijkt het me duidelijk dat er een volgend clich uit mijn vingers rolt: aanschaf verplicht!

<< vorige volgende >>