Hypocrisy  - A Taste Of Extreme Divinity

Hypocrisy - A Taste Of Extreme Divinity

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Vera : Vorige maand kon je het interview lezen dat we hadden met mastermind Peter Tgtgren, deze maand nemen we het album 'A Taste Of Extreme Divinity' onder de loep. Hypocrisy fans moesten heel wat geduld oefenen. Het laatste nieuwe werk dateert immers al uit 2005 ('Virus'). Voor 'A Taste Of Extreme Divinity' is Hypocrisy terug herleid naar een trio, geen tweede gitarist meer dus, maar de basisopstelling van Peter (zang, gitaar), bassist Mikael Hedlund en drumbeest Horgh (die heeft het ook terug druk met Immortal). Niet dat dit enig verschil geeft, want er is amper iets veranderd aan de massieve Hypocrisy stijl. Gelukkig maar!

'Virus' betekende een terugkeer naar het hardere werk van de beginperiode. Op 'A Taste Of Extreme Divinity' hoor ik het epische van albums als 'Abducted', 'The Fourth Dimension' en 'The Final Chapter', gecombineerd met rigoureus beukwerk uit de beginperiode. Neem nu opener 'Valley Of The Damned'. Terwijl de ritmesectie log doormept, horen we toch heel wat melodieuze gitaar leads, langgerekte noten die bijna elk nummer een slepend, episch tintje geven. Natuurlijk hebben we enerzijds de complexloze doorbeukers. 'Hang Him High', de pletwals van 'Taste The Extreme Divine' en de snelle hekkensluiter 'Sky's Falling Down' (en niet alleen de sky denk ik) behoren tot deze categorie. Anderzijds heb je het mediumtempo 'Global Domination' (met ernstige gesproken sampler en ontzagwekkende schreeuw), het bijzonder aanstekelijke 'No Tomorrow' (je gaat bijna meezingen) en het prachtige 'The Quest' dat ik bij een eerste beluistering al bombardeerde tot persoonlijke favoriet.

Typerend zijn de schreeuwerige vocalen van Tgtgren welke geflankeerd worden door uitstekend riffwerk en solopartijen die zo uit een andere wereld lijken te komen. Ik leerde Hypocrisy kennen met de clip 'Roswell 47', maar ontdekte al spoedig dat er op albums uit die periode ook songs stonden waar Peter zijn liefde voor Pink Floyd illustreerde. Ik denk dan aan 'Apocalypse', 'Slippin' Away' en 'Control Denied'. Een nauwelijks merkbare maar zeker aanwezige verfijning tussen de extreme brutaliteit is wat Hypocrisy altijd uitzonderlijk maakte. Dit element vind ik meer terug op dit nieuwe album dan op 'Virus' bijvoorbeeld. Let op: dit album is erg heavy, maar ook de Hypocrisy fans met een voorliefde voor slepende gitaren komt ten volle aan zijn (haar) trekken. Vandaar dat dit een Hypocrisy album is dat alle facetten van hun geluid aan bod laat komen en daar ben ik blij om. De komende periode staat in het teken van toeren. In de lente van 2010 is Europa aan de beurt en als pikant detail kunnen we er aan toevoegen dat Alexi Laiho (Children Of Bodom) meegaat als sessiegitarist.

<< vorige volgende >>