Shadow Gallery  - Digital Ghosts

Shadow Gallery - Digital Ghosts

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Shadow Gallery is zeker niet de meest productieve progressieve rock band van allen, maar wanneer ze een nieuw album uitbrengen is het wel gegarandeerd een knaller. Dat geldt eens te meer voor 'Digital Ghosts', het zesde studioalbum van drie getalenteerde multi-instrumentalisten. Vlak na het uitkomen van voorganger 'Room V' begon men al nieuwe nummers te schrijven. Dit natuurlijke proces werd ruw verstoord door de plotse en tragische dood van hun vriend en zanger Mike Baker. Slechts 45 jaar was hij toen hij een fatale hartaanval kreeg. Een ingrijpend gebeuren dat tijd vraagt om te verwerken.

Dit trieste gebeuren mag echter niet als een schaduw over 'Digital Ghosts' hangen, ook al gaan de meeste nummers over het verlies van dingen of mensen die je lief hebt. Luisteren naar een Shadow Gallery album is immers als thuiskomen en toch nog nieuwe dingen ontdekken. Tien minuten schoonheid valt ons ten deel in opener 'With Honor' (let op de Amerikaanse spelling). Dit is progressieve muziek met vlugge gitaarloopjes, veel samenzang (doet me zelfs aan Queen denken) en vooral ook stevige rock. Mooi is het rustige piano intermezzo, beschouwend en emotioneel. Nieuwe zanger Brian Ashland heeft een zuivere en vrij hoge stem die me in 'Pain' erg doet denken aan Geoff Tate in zijn beste dagen. Daartussen ligt echter nog 'Venom', een venijnig stukje prog dat start men beenharde riffs en wordt gezongen door Suspyre vocalist Clay Barton (en Carl), iets ruwer dus. Achtergrondvocalen nodigen uit tot meezingen en kan men zelfs aanstekelijk en (sorry voor het woord) commercieel noemen. Let op de levendige gitaarsolo, terwijl zalvende toetsen voor een zweverige achtergrond zorgen. 'Pain' is n van mijn favorieten. Trage tokkelende gitaren aan het begin hebben een zuiverheid die je diep adem doet halen, zelfs al verblijf je in een industrieel gebied. De gevoelige overpeinzingen vol twijfel en verwijten komen recht uit het hart en als kers op de taart is er een mooie keyboardsolo, netjes gevolgd door een emotionele gitaarsolo.

Dream Theater is natuurlijk ook een invloed. 'Gold Dust' heeft Vivien Lalu (toetsen) en drummer van het eerste uur Joe Nevolo als aantrekkelijke gasten, maar rost aardig weg met stevige riffs en samenzang. Dit album bevat aanzienlijk meer samenzang dan eerder werk en is ook meer pure prog. Een opmerkelijke gast die zijn strot leende is Primal Fear zanger Ralf Scheepers. Hij kleurt 'Strong' in en doet dit voortreffelijk. Echo's van Pink Floyd en Yes zijn te horen in het gitaarspel tijdens het lange titelnummer. Hier horen we ook duidelijke verwijzigen naar het verlies van Mike, terwijl bepaalde gedeelten erg jazzy zijn. 'Haunted' als afsluiter biedt nog meer fraais: smeuge, gexciteerde zang (vroege Genesis) bijvoorbeeld. Het rustige begin is slechts een aanloop naar een werkstuk dat eindigt in een wilde prog performance. Woorden zijn echter maar een leidraad, een verkrampte poging om emoties in bepaalde patronen te vatten. Mijn raad is dan ook om zelf te ervaren hoe Shadow Gallery je meeneemt op een muzikale reis. Een essentile belevenis voor elke liefhebber van progressieve muziek!

<< vorige volgende >>