Urgehal  - Ikonoklast

Urgehal - Ikonoklast

Label : Season Of Mist | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Neithan : Eindelijk, daar is ie dan, de nieuwe Urgehal. Eindelijk, want ik had 'Ikonoclast' (populaire titel trouwens) al veel eerder verwacht. 'Ikonoklast' is het zesde album van één van de bands die ik absoluut vind behoren tot de meest kwaadaardige bands die er bestaat, maar ook een band die niet helemaal typisch Noors klinkt: wat dat betreft heeft Urgehal altijd qua gevoel een link gehad naar oude Europese bands van het continent (waarbij een Hellhammer / Celtic Frost zeker niet vergeten mag worden), en wellicht daarom heeft de band relatief veel gitaarsolo's, iets wat je hedentendage niet veel tegenkomt in de extremere metalsectoren.

Maar goed, 'Ikonoklast' dus... De plaat is er, en dus kunnen we erover praten. Ik denk niet dat het de meest geliefde Urgehal-plaat voor de fans aller tijden zal worden, maar dat is vooral een persoonlijk gevoel als Urgehal-fan. Urgehal blijft echter een typische exponent van het meer kwaadaardige geluid zoals we dat van bands uit Oslo en omgeving kennen, bands als Svarttjern (Oslo) en Koldbrann (Drammen), en met deze plaat gaan ze meer richting een massief geluid, massiever dan de band ooit gehad heeft. Opener 'Stesolid Self-Destruction To Damnation' (gespeeld tijdens hun optreden bij Hub & Heuy eerder dit jaar) opent als vanouds: woest en met solo's die ons in zekere zin terugvoeren naar de oude necro death metal en thrash als op het debuut van Slayer, maar aan de andere kant ook met riffs die episch zijn als de typische Noorse black metal (Taake, Immortal) en waardoor het unieke Urgehal-geluid ontstaat. Wel is het direct het meest agressieve en snelle nummer van het album, maar ja, dat is bij openers niet ongewoon.

Het geluid op de nieuwe Urgehal is wat moeilijk te omschrijven: 'Ikonoklast' is een album dat enerzijds goed aansluit bij voorganger 'Goatcraft Torment' enerzijds, maar anderzijds weer teruggrijpt naar oudere platen, alleen dan beter ingespeeld en vooral vloeiender. Het geluid is massiever dan ooit, maar aan de andere kant is dat wellicht ten koste gegaan van een beetje nihilistische felheid in het Urgehal-geluid. Toch is de sfeer hierdoor op het nieuwe album wat meer richting het necro-gevoel gegaan, en past het nieuwe productionele geluid als zodanig goed bij het massieve geluid van 'Ikonoklast'. En zo worden we langs een plaat met typische Urgehal-nummers gevoerd, met uiteindelijk 'Mankind Murder' dat met een mooi stukje piano aan het einde ons naar het einde van toch weer een geslaagd album van deze Noorse demonen voert, rechtstreeks naar de hel.

Pas overigens op dat je dit 'Ikonoklast' niet verward met het eveneens nieuwe album 'Rise Of The Monument', dat op Folter Records uitkomt en een re-release is van hun tweede, gelijknamige demo uit 1985, en tevens een live-registratie bevat van hun optreden op Under The Black Sun in 2008. Ondanks dat ik een plaat als 'Through Thick Fog Till Death' toch mijn favoriet blijf vinden (al is dat een kwestie van persoonlijke smaak, met nummers als 'Invasion' of 'Død, Død Og Atter Død'...), en eigenlijk 'Goatcraft Torment' ook nog wel beter vind (ik mis bijvoorbeeld een klapper als 'Dødsmarsj Til Helvete', is dit 'Ikonoklast' toch weer een lekker agressief album geworden en kunnen de Urgehal-fans dus hun lol op met maar liefst twee albums in korte tijd, eentje oude stijl en eentje nieuwe stijl (dit 'Ikonoklast')...

<< vorige volgende >>