Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Twinspirits - The Forbidden City

Twinspirits - The Forbidden City

Label : Lion Music | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Wim S. : Blijkbaar was bandleider Daniele Liverani niet helemaal tevreden met het uitstekende debuut 'The Music That Will Heal The World' uit 2007. Hij ging op zoek naar een nieuwe zanger voor zijn Italiaanse combo en dat resulteerde in het rekruteren van de Zweedse strot Gorän Nyström. Met hem achter de microfoon werd het nieuwe album 'The Forbidden City' opgenomen, een blauwdruk voor wat betreft het progressieve metal genre. Een prima klinkende schijf maar eentje die stevig lijdt aan het 'waar heb ik dit vaker gehoord' virus. Oftewel, Twinspirits is weer een herhalingsoefening van buitengewoon knap gespeelde muziek, maar zonder eigen gezicht.

Geheel in old school prog/symfo-stijl heeft Liverani een conceptalbum in elkaar gezet. Het gaat om een verhaal waarin wordt geschetst hoe twee mensen met twee totaal verschillende karakters elkaar beïnvloeden. Een beetje vergezocht want een concept kan ik in de niet bijster originele teksten niet ontwaren. Er wordt prima gemusiceerd en de productie is heel helder, zelfs een beetje op het gladde af. De luisteraar wordt direct geconfronteerd met het titelnummer, wat een lange zit is van ruim tien minuten. We horen stevige riffs, zwaar aangezette keyboardpartijen en een stevige strot. Ik weet dat ik erg kritisch ben als het om vocalen gaat en ook bij Nyström ben ik dat weer. De man heeft vooral een prima klinkende stem die past bij deze muzieksoort, maar ik ben minder te spreken over zijn bereik. Meer dan eens zit hij echt tegen zijn grens aan te zingen en dat begint op een gegeven moment op mijn zenuwen te werken. Om die reden vind ik hem dus ook gewoon niet beter dan zijn voorganger Nico Søren; die was zich veel bewuster van zijn kwaliteiten. Als hij zich een beetje inhoudt of een octaaf lager gaat zitten (zoals in het relaxte 'Taste The Infinity') is hij meteen beter te pruimen. De meeste indruk maakt gitarist Tommy Ermolli met fraai uitgewerkte gitaarsolo's en een mooie, heldere sound. Beste nummers zijn het stevige 'Number One' en het afsluitende 'I Am Free' wat compositorisch het meest indruk maakt, al gaat ook in dit nummer Nyström los met van die mislukte Dickinson-achtige uithalen die hij niet beheerst.

<< vorige volgende >>