Katatonia  - Night Is The New Day

Katatonia - Night Is The New Day

Label : Peaceville | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Het 3-6-9 contract voor pure, opperste melancholie krijgt deze maand een vervolg met 'Night Is The New Day', het achtste studioalbum van de meesters der weemoed Katatonia. Inderdaad, in het nieuwe millennium brachten de Zweden elke drie jaar een weergaloos album uit. Na behoorlijk riff georinteerde albums als 'Viva Emptiness' en 'The Great Cold Distance' is 'Night Is The New Day' veel kalmer, zweveriger en - als we het woord in deze optiek mogen gebruiken - meer simfonisch. Daar is een simpele verklaring voor. Op vorige albums speelde gitarist Anders Nystrm de spaarzame keyboards in; ditmaal werkte men samen met een toetsenspecialist. Frank Default heeft nadrukkelijk zijn stempel gedrukt op dit album, zonder de geliefde Katatonia sound echter ook maar n moment geweld aan te doen. De band kende de man al na een samenwerking voor 'Unfurl' (te vinden op de ep 'July') en was toe aan een lichte evolutie.

En zo hebben we dat graag: een band die niet stagneert, maar steeds op zoek is naar nieuwe invalshoeken zonder de eigen identiteit te verwerpen. Ik heb het album dan ook vele keren gedraaid vooraleer dit te schrijven, want de "bijna-luisterliedjes vragen wat aanpassing na de vorige, hardere albums en vooral nadat ik de band de laatste paar jaren vooral live zag, dan is men sowieso wat steviger. Om tenslotte tot de bevinding te komen dat dit een meesterwerk is met een aantal klassieke Katatonia composities. Misschien hou ik het best bij wat de band zegt: er zijn progmomenten, doom, folk en klassieke melodieuze songs. Maar daar ga ik graag wat dieper op in.

'Forsaker' is het begin van deze weemoedige, donkere trip doorheen hart en ziel. Het pikt in op vorig album 'The Great Cold Distance', zowel tekstueel als muzikaal want de gruizige gitaren vallen zwaar in tussen de beschouwende zangpartijen van Jonas en de uitwaaierende gitaarklanken zijn prachtig. Ook 'The Longest Year' - donker als de nacht - slaat een brug met eerder werk door een dromerig timbre. Vanaf 'Idle Blood' wordt de evolutie voelbaar. Akoestische gitaren: hoorden we dit al eerder bij Katatonia? Strijkers, mellotron en simfonische arrangementen. Nieuw! En die zang ik weet al langer dat Jonas en Mike Akerfeldt dikke vrienden zijn, maar bent u zeker dat Mike niet even een nummertje achter de microfoon stond? Kortom, dit is wel errug Opeth. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden is 'Onward Into Battle' een erg rustig nummer waar vibrerende gitaarklanken heersen. Zware riffs en de "oude stijl met knap soleerwerk vinden we in 'Liberation', een nummer dat ook op de vorige albums had kunnen staan. De synthesizers worden op een modernere manier verwerkt in 'The Promise Of Deceit'. De boxen dreunen bij deze zware klanken. Veel toetsen, half gesproken en ergens een zekere afstand creert dit. 'Nephilim' heeft stukken die erg proggy aandoen, de zang is bezwerend en beschouwend, al blijft een inval van smeuge gitaren niet uit. Persoonlijk en breekbaar is 'New Night', een prachtige song die meteen naar het hart grijpt. 'Inheritance' doet me op een of andere manier aan huidige Anathema denken. Misschien door de strijkers, echo op de zang en een beetje moderne geluiden. 'Day And Then The Shade' is de single waar ook een videoclip voor geschoten zal worden en is een toegankelijk nummer (let op perfect contrast tussen riffs en mellotron) dat naadloos aansluit bij de drie singles van vorig album. Het laatste nummer houdt nog een verrassing in. Nu en dan horen we Jonas een vocale gastbijdrage leveren op bepaalde albums (zie interview voor meer details). Welnu, 'Departer' is gezongen door Krister Linder (Enter The Hunt). Aanvankelijk lijkt er niet veel verschil in timbre en stijl met Jonas, maar o wat een vergissing! Je merkt spoedig wel degelijk dat het iemand anders is. Het nummer maakt een haast folkloristische, maar ook heel simfonische indruk. Denk aan Pink Floyd in troubadourstijl. Zeg nu zelf, dit is toch een erg verrassend Katatonia album, maar eens te meer een meesterwerk in de unieke Katatonia stijl. Tot slot een bedenking: bij het vorige album schreef ik dat het straf was dat ze zulk een melancholie konden oproepen zonder gebruik van piano of toetsen. Bij deze is daar dus verandering in gekomen.

<< vorige volgende >>