Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Art Jerks - Dysphemism Treadmill

Art Jerks - Dysphemism Treadmill

Label : BatHotAxe | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Jasper : George Korein overvalt ons deze maand met maar liefst twee langspelers vol dadaïstische nonsense-pop. Dat de Amerikaan soms geniaal kan zijn in zijn uitspattingen bewees hij al met 'Too Many Days'. Met de hoeveelheid releases die deze excentriekeling bijna halfjaarlijks op de markt gooit kan het echter niet anders dat er soms ook missers tussen zitten...waarvan hier twee voorbeelden.

In het samenwerkingsverband Art Jerks experimenteert George met ondermeer Yanni Pappadopoulos van Stinking Lizaveta (vorig jaar op Roadburn) en nog een drietal anderen. Deze uit de hand gelopen jam-sessie valt naast de archetypische Korein-vreemdheid vooral op door het vreselijk slordige spel. Het komt echt over alsof ze niet geoefend hebben voordat ze de studio indoken en soms "maar wat doen”. Hier en daar klinkt dat best aardig (de charme van George Korein maakt veel goed), maar de algemene indruk is toch vooral dat 'Dysphemism Treadmill' een beetje teveel "Jerk” is en te weinig "Art”. Korein's teksten zijn bij vlagen grappig en aandoenlijk, maar bij 'Reach Out' (and fuck someone) of 'Negative Velocity' bespeur ik toch een te hoog THC gehalte. Gelukkig had George dat zelf ook door en schreef hij het nummer 'Humor's Not Funny'. Volgende keer beter laten we maar zeggen.

Al hoewel? Op zijn derde solo plaat 'Content Provider' maakt George Korein niet veel goed. De titel zegt het eigenlijk al; George vult geroutineerd een plaat, een beetje zoals een tandarts elke dag gaten vult. 'Content Provider' bevat geen grappige liedjes met vervreemdende teksten of rare instrumenten zoals de vorige twee plaatjes. In plaats daarvan is Korein in zijn eentje aan het stoeien met een opname apparaat, en hoor je dus een hoop geloopte geluidjes, afgebroken beats, achteruit afgespeelde stemmetjes, en nog meer van dat soort gefröbel. Het geheel weigert luisterbaar te worden, zoals ook veel dadaïstische kunst weigert kunst te zijn, en wat dat betreft is Korein natuurlijk wel weer vooruitstrevend te noemen. Ik had zelf echter liever opnieuw een "liedjes plaat” gehoord zoals ik weet dat George Korein die kan maken. Stiekem is de man namelijk geniaal. Hij weigert dit echter er op een voor de hand liggende manier uit te laten komen en verzand in een manisch gevecht met zichzelf. Het is te hopen dat de (iets) toegankelijkere kant van Korein het gevecht wint en de volgende keer weer een meesterwerkje als 'Too Many Days' aflevert.

<< vorige volgende >>