Alice In Chains - Black Gives Way To Blue

Alice In Chains - Black Gives Way To Blue

Label : EMI | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Wim : Van alle grunge-exponenten uit de Seattle-scene van de jaren negentig was Alice In Chains altijd al de zwartgalligste. Hun repertoire bestond veelal uit mineurakkoorden, de bas en gitaar laaggestemd en daarover heen stortte Layne Staley zijn typische klaagzang. Door de melodien sijpelde het drugsgebruik door en alles wat daarmee gepaard gaat. Na de dood van Staley in 2002 leek een einde te komen aan deze getalenteerde band, want het leek godsonmogelijk om een man te vervangen die zo nadrukkelijk zijn stempel drukte op de muziek van de heren. Bandleider/gitarist Jerry Cantrell dacht daar echter anders over. In 2005 trad hij samen met drummer Sean Kinney en bassist Mike Inez op voor de slachtoffers van de tsunami om een jaar later te gaan touren met de nieuwe aanwinst, zanger William Duvall. Deze laatste acquisitie blijkt een schot in de roos want Alice In Chains is helemaal terug.

Het nieuwe album kreeg als titel 'Black Gives Way To Blue' mee en werd geproduceerd door Nick Raskulinecz (Death Angel, Rush, Coheed And Cambria) samen met de band. De mix was in handen van Randy Staub. De heren hebben zich fantastisch van hun taak gekweten want deze schijf klinkt magistraal. De typische sound van Alice In Chains met gestapelde, laaggestemde gitaren, een solide, donkere ritmesectie en geweldige solo - en meerstemmige zang, is super herkenbaar vastgelegd en in een modern jasje gestoken. Opener 'All Secrets Known' klinkt daarom meteen vertrouwd. Direct valt op dat de stem van DuVall erg dicht in de buurt komt van Staley zonder dat hij naar mijn idee bewust bezig is om hem te kopiren. Knap hoor. Het met een heerlijk zuigende gitaarriff ingezette 'Check My Brain' is ook een typisch Cantrell - product met de gestapelde gitaarpartijen. 'Your Decision en 'When The Sun Rose Again' zijn akoestische nummers geheel in stijl met wat eerder werd vastgelegd op 'SAP' en 'Jar Of Flies'. Vooral bij deze tracks is de gelijkenis qua zang verbluffend; het lijkt alsof Staley postuum bijdraagt aan deze nieuwe CD. En van de beste nummers is de eerste single 'A Looking In View'; sinds King's X heb ik niet meer zulke geweldige samenzang gehoord. Het lange, slepende 'Acid Bubble' is het meest donkere nummer ('I am the child that lives and cries in a corner, dies in a corner') met een lekkere heavy riff. Het afsluitende titelnummer is een wolf in schaapskleren: een lieflijk klinkend deuntje met een deprimerende tekst ('I don't want to feel no more') en waarin de pianopartij wordt gespeeld door Elton John (of all people)!

Het moge duidelijk zijn: ik had het niet voor mogelijk gehouden maar Alice In Chains is keihard terug. Ik ben benieuwd hoe dit live gaat klinken, verzamelt u allen in Tilburg op 19 november aanstaande!

<< vorige volgende >>