Hellwitch - Omnipotent Convocation

Hellwitch - Omnipotent Convocation

Label : Xtreem Music | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Vorige maand verhaalde college Koen gloedvol over de reissue van Hellwitch's enige album 'Syzygial Miscreancy', een hysterische deaththrashcultplaat uit 1990. Nu ben ik groot liefhebber van de vileine hyperthrash van Sadus, maar om onduidelijke redenen was het vergelijkbare Hellwitch bij mij altijd het ondergeschoven kindje. Dat album met die onuitspreekbare titel ligt diep weggestopt in mijn archief en ik was al die jaren in de veronderstelling dat deze Slayer-meets-Atheist op 78 toeren een smakelijke, maar weinig beklijvende eendagsvlieg was. Niet dus. Althans, niet helemaal. Rond de millenniumwisseling lag de band een jaar of zes op zijn reet, maar de overige jaren bleek de band wel degelijk actief. Zij het op regionaal niveau (te weten Fort Lauderdale, Florida).

Zodoende heeft het bijna twintig jaar (!) geduurd eer de band met een volwaardige opvolger op de proppen is gekomen. Zo snel hun thrash, zo langzaam hun releaseschema. Voor een uitgebreide geschiedschrijving moet je maar het interview lezen dat Koen vorige maand hield met zanger/gitarist Pat Ranieri, dan razen we nu vliegensvlug door naar 'Omnipotent Convocation', welke ondanks een karrenvracht aan demo's en EP's dus pas de tweede full length album van de band is in haar 25-jarig bestaan. Deels is dit album gevuld met opnieuw opgenomen versies van nummers van EP's die sinds de doorstart zijn verschenen en tevens staat er een alleraardigst geslaagde cover op van Death's 'Infernal Death'.

Veel is er in al die jaren niet veranderd. De band hanteert nog immer het credo "gang is alles en prop zoveel mogelijk riffs per vierkante centimeter. Wat me aangenaam verrast is het ongebreidelde enthousiasme dat de band nog in haar neurotisch aandoende deaththrash legt. Niks geen getemporiseerde ouwelullenfratsen, maar godverdomme beuken met die hap! De spelvreugde spat er vanaf. Net als de soms hels piepende krijsschreeuw van Pat dat het midden houdt tussen Darren Travis (Sadus), Macabre en Steve Souza (Exodus). Het klinkt weliswaar iets minder hysterisch en opgefokt als in hun jonge jaren en ook het maniakale gekrijs van Pat is een gemiddeld een half octaafje lager en minder ziekelijk, maar de sound is nog steeds onmiskenbaar Hellwitch.

Toch word me wel duidelijk dat het door de jaren heen incidenteel opflikkerende enthousiasme voor 'Syzygial Miscreany' ook weer langzaam doofde als ik het album een tijdje niet had gedraaid. De ongebreidelde energie van Hellwitch is verdomd aanstekelijk en lijkt bijkans wel onbedoeld op een gimmick, maar dwars door alle razendsnelle toonladderacrobatiek, snerpende gifspuwerij van Pat en geschifte breaks en tempowisselingen zit er niet zo veel beklijvingskracht in de muziek als hun bekendere broer Sadus dat wel eh, kon. Toch vergoedt de opwinding in de immer zenuwzieke turbothrash veel, en daarbij is juist die beklijvingskracht een punt waarop zij zich vergeleken met 'Syzygial Miscreancy' aanzienlijk hebben verbeterd. De nummers klinken meer als nummers i.p.v. een opeenstapeling van krankzinnige riffs. De veel betere en vettere productie helpt natuurlijk ook. Al met al maakt dat van 'Omnipotent Convocation' weer een heerlijk intense thrashplaatje dat maar eens ver buiten de contreien van Fort Lauderdale gehoord mag worden. Laten ze nu maar eens overwaaien naar Europa; misschien dat Municipal Waste hen daarbij een handje kan helpen?

Als extraatje voor de diehard fans hieronder een heersende verkrachting van 'Sweet Home Alabama' in typische Hellwitch stijl dat op geen enkele release is verschenen. Wel terecht trouwens, haha!

<< vorige volgende >>