GWAR - Lust In Space

GWAR - Lust In Space

Label : AFM Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Onvoorstelbaar dat je al 25 jaar met infantiele monsterpakkies en tweedehands thrash je brood kan verdienen. De begintijden van 'Hell-O' (1988), 'Scumdogs Of The Universe' (1990) en 'America Must Be Destroyed' (1992) heb ik destijds nog wel meegekregen en een jaar of tien geleden zag ik deze Spitting Image Extravaganza de Melkweg nog onderdompelen in een puinhoop van nepbloed, -sperma en afgehakte, schuimrubberen ledematen. Lachen natuurlijk, maar de muziek weerkaatste tegen mijn ene oor, nog voordat het überhaupt mijn andere oor uit kon gaan. Voor het eerst in zeker vijftien jaar zet ik nu weer eens een album van GWAR op. 'Lust In Space' heet het nieuwe vehikel en heeft een albumhoes dat ontegenzeggelijk verwijst naar 'Love Gun' van Kiss, waarbij de albumtitel mij onbedoeld doet denken aan 'Pigs In Space'. Where Lordi is a poor man's GWAR, there's GWAR a poor man's Muppet Show?

Met deze laatdunkende vooringenomenheid moet ik zeggen dat de muziek me helemaal niet tegenvalt. Natuurlijk, alles staat of valt met de gimmick en muziek is bij GWAR van secundair belang, maar uiteindelijk moeten de deuntjes wel iéts voorstellen, anders houd je het ook geen 25 jaar vol. Ik zie dat Lordi tenminste nog niet doen (wishful thinking). GWAR speelt energieke thrash dat zelfs behoorlijk wat metalcore verpakt in het gitaargeluid, met hier een daar de immer aanwezige punkachtige vibe (lees: Misfits) die ze hebben behouden (nadrukkelijk aanwezig in nota bene 'Metal Metal Land'). De zangstijl van Oderus Urungus en de gitaar crunches hebben zelfs overduidelijke Bay Area-thrash trekjes, al komen ze natuurlijk volgens eigen zeggen van de planeet Cholesterol (aka Richmind, Virginia). Het is als vanzelfsprekend verboden om naar de songteksten te luisteren, want zulke flauwekul zou zelfs Manowar niet durven schrijven. Het stompzinnige refrein van 'Make A Child Cry' (”Make a child cry / Cry cry cry / Make a child die / Die Die Die”) kan je alleen niet ontwijken en is zo smakeloos humorloos dat je geen ouder hoeft te zijn om hier met plaatsvervangende schaamte naar te luisteren. Jammer, want de rest van het album zet wel een gezellige party thrash/heavy metal-sfeer neer.

Godallejezusnogantoe, wat is dit een bloedserieuze recensie over zoveel ongein geworden! Afijn, voor humor moet je maar bij de band zelf zijn. Niet dat dit bij hen zo geniaal is, maar inherent aan de muziek biedt het in ieder geval voldoende (wan)smaak om de aanstaande tournees met rondspattend bloed en meterslange neppenissen te ondersteunen

<< vorige volgende >>