Sonata Arctica - The Days Of Grays

Sonata Arctica - The Days Of Grays

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Wim : Een bekend gezelschap inmiddels, dit Finse orkest. Op de ÈÈn of andere manier weten zij een behoorlijk groot publiek te bereiken terwijl ik in alle eerlijkheid moet bekennen dat ik niet weet waar die bekendheid op gebaseerd is. Wat onderscheidt deze band van de andere bands in dit genre? Ik weet het echt niet. Hoe dan ook, met 'The Days Of Grays' brengt de band uit Kemi haar zesde album uit, na 'Unia' uit 2007. Dat laatste album heeft de band ook weer erg veel succes opgeleverd, zeker in eigen land. Gitarist Elias Viljanen heeft in de tussentijd in ieder geval niet stil gezeten want hij bracht onlangs zijn soloalbum 'Fire-Hearted' uit (zie recensie van ondergetekende elders in deze issue). Sonata Arctica staat voor zeer traditionele power metal, dat wil zeggen veelal up tempo muziek (maar nooit Ècht snel), veel melodie en een tikkeltje sprookjesachtig. De band heeft de 'volwassen'-lijn van het vorige album doorgezet; de tijden van albums als 'Ecliptica' en 'Silence' zijn na het toetreden tot de stal van Nuclear Blast voorgoed verdwenen.

Het album ademt iets theatraals, musical-achtigs uit. Dat komt niet in de minste plaats door de zang van Tony Kakko die geen gek figuur zou slaan als hij de 'Phantom Of The Opera' zou moeten inzingen. Maar ook de opbouw van verschillende songs komt overeen met de muziekstructuur zoals die vaak wordt gebruikt in musicals (nummers als 'Deathaura' en 'Juliet'). Kakko is met zijn zang de meest opvallende figuur binnen de muziek van de band. Het drum, -gitaar, -en keyboardspel is goed verzorgd maar helaas ook redelijk onopvallend en daardoor modaal. Na het beluisteren van deze cd zou ik niet geweten hebben dat Viljanen een technisch meer dan begaafde gitarist is. Door dat onopvallende spel en het ontbreken van Èchte spetterende songs en een Èchte ballad (eentje die blijft hangen en niet een halve poging als het zwakke 'Breathing') kan het album ook niet tot het eind toe boeien. Dat gevoel wordt nog eens versterkt door nietszeggende nummers als 'As If The World Wasn't Ending' en 'Every Fades To Gray' tot het eind te bewaren. Na een paar keer luisteren merk ik ook dat ik het jammer vind dat de band bijna nooit echt heavy wordt (verdomme Viljanen, laat toch eens wat van die vette riffs horen, je kunt het!). Beste nummers zijn het sterke 'The Last Amazing Grays' het eerdergenoemde 'Deathaura' (omdat dat vanuit compositorisch oogpunt gezien erg knap in elkaar zit) en 'The Truth Is Out There' (uitsluitend vanwege het fraaie gitaar - keyboardduel van Elias Viljanen met Henrik Klingenberg).

Nee, ik moet concluderen dat ik niet erg enthousiast ben geworden door dit album. Het geheel lijkt in al haar facetten verdacht veel op haar voorganger(s) waardoor de band nu toch echt stil lijkt te staan in haar ontwikkeling. De fans van het eerste uur zal dat waarschijnlijk een zorg zijn, die genieten van het kunstje dat de band tot in de perfectie beheerst. Het klinkt allemaal verzorgd maar het raakt me niet. Typisch een cd die in mijn kast verdwijnt en daar waarschijnlijk nooit meer uitkomt.

<< vorige volgende >>