Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Yawning Sons - Ceremony To The Sunset

Yawning Sons - Ceremony To The Sunset

Label : Lexicon Devil Records | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Het kan soms raar lopen. Een Engelse band vraagt een Amerikaanse producer om hun nieuwe cd te produceren. De producer reist af naar Engeland en het resultaat is een gezamenlijke plaat onder een nieuwe naam. The Sons of Alpha Centauri uit Kent, Groot-Brittannië overkwam dit toen de samenwerking met Gary Arce zo goed beviel dat ze samen een album opnamen als Yawning Sons. Gary Arce is de voorman van de invloedrijke, zij het niet erg productieve stonerband Yawning Man. Bestaat al meer dan twintig jaar en heeft in die periode slechts één album en één EP het licht laten zien. Toch mag de invloed van deze band op grootheden als Kyuss en Queens of the Stone Age niet onderschat worden en mocht je 'Vista Point', de compilatie van album en EP ergens zien liggen: meteen aanschaffen!

Het resultaat van de samenwerking heet 'Ceremony To The Sunset' en is een lekker in het gehoor liggend, rustig voortkabbelend album geworden waarin duidelijk wordt dat de som meer kan zijn dan de delen. The Sons of Alpha Centauri maken normaal gesproken een soort van instrumentale postrock en Yawning Man specialiseert zich in typische desert-stonerrock. Het resultaat is - vreemd genoeg - The Cocteau Twins. In het eerste nummer 'Ghostship - Deadwater' tenminste waar Wendy Rae Foster wat fraaie klanken heeft geproduceerd bij wijze van vocalen. Even etherisch en mysterieus als Liz Fraser dat destijds deed, alleen wat verstaanbaarder dit keer. Britse shoegazer à la the Cocteau Twins en My Bloody Valentine is een belangrijke bron van inspiratie voor Yawning Sons, maar het is niet de enige. De overige tracks meanderen lekker loom van kraut- en desertrock naar filmsoundtracks. Het afsluitende 'Japanese Garden' klinkt zeer effectief oriëntaals. Het is ontspannen muziek, uitermate geschikt om van te genieten op een warme nazomeravond. In een luie stoel met de benen omhoog, kijkend naar een spectaculaire zonsondergang. De coverfoto is wat dat betreft uitermate goed gekozen al moet ik zeggen dat ik slechts een kleine impressie van het volgens de platenmaatschappij indrukwekkende artwork heb mogen bekijken, omdat diezelfde platenmaatschappij de promo van een goedkoop kleurenkopietje had voorzien...

Van the Sons of Alpha Centauri had ik nog nooit gehoord en 'Ceremony To The Sunset' lijkt ook meer in het verlengde van Yawning Man te liggen. Of dat - in het kader van hun eigen carrière - een verstandige zet was zal nog moeten blijken. Op dit moment doet 'Ceremony To The Sunset' vooral verlangen naar een nieuw werkstuk van Gary Arce - met of zonder the Sons of Alpha Centauri.

<< vorige volgende >>