Paradise Lost - Symbol Of Life

Paradise Lost - Symbol Of Life

Label : Gun Records | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Ferdi : De controversie die Paradise Lost veroorzaakte met het provocerende album One Second maakte de band gesprek van de dag. Bij de daaropvolgende twee albums Host en Believe In Nothing verstomde die discussie enigszins. Datgene gebeurde wat zo'n beetje het ergste is wat een band kan overkomen. De metalsscene had geen mening over het album, noch positief, nog negatief. Teleurgesteld door de vorige deceptie liet men de band apathisch links liggen. Men deed zich liever te goed aan die duizend andere bands die de metalscene rijk is.

In dit opzicht is het voor Paradise Lost er op of er onder. Mijn voorspelling? Er onder. Ten minste, wat de metalscene aan gaat. Want voor de oude PL-fans is er op Symbol Of Life weinig voorhanden om enthousiast over the worden. De muziek is weliswaar weer een stapje harder geworden, maar daar staat tegenover dat de groep onconventionele elektronica aan de muziek heeft toegevoegd. Veel nummers zijn voorzien van een drumcomputer, dancebeats en samples. Met deze cd bewijst de band eens te meer met metal weinig te doen te hebben, en zich eerder tot de alternatieve rock kan rekenen. Met die info in het achterhoofd denk ik dat de band het bij het gros van de oude fans definitief heeft verbruid, voor zover dat nog mogelijk was. De reacties toen ik deze advancetape liet horen aan diverse vrienden logen er niet om. Op zijn positiefst waren de reacties lauw, en dan druk ik me nog zachtjes uit.

Binnen de alternatieve rock-scene ligt voor deze band nog een groot onaangeroerd potentieel publiek. Als de band aansluiting kan vinden bij de jeugd die zich te buiten gaat aan bands als Marilyn Manson en Rammstein dan zie ik de band best weer groeien in de toekomst. Maar ergens ben ik bang dat deze dertigers daar qua image te gewoontjes voor zijn, te standaard. En dat is jammer, want op zich is Symbol Of Life een hele goede plaat. De nummers hebben een heldere, duidelijke structuur en weten regelmatig te verassen. De elektronica geeft een extra dimensie aan de muziek, maakt het bij vlagen dansbaar. Maar poppy is het niet te noemen, melancholie is het goede woord. En de productie is prima. Het zou voor de band mooi zijn als de metalscene hun oogkleppen voor n keer af zou zetten, want alleen dan zie je dat er best mooie momenten op dit Symbol Of Life staan. Dat zal uiteraard niet zo snel gebeuren. Oogkleppen en metal zijn synoniem aan elkaar, en dat is op zich niet slecht. De tragiek voor de band is dat ze een prima plaat hebben gemaakt, maar die bij een groot gedeelte van het publiek onontdekt zal blijven.

Wat dat betreft staat Paradise Lost nu op n lijn met Moonspell, Samael en Tiamat: bands die ten alle tijden hun eigen ding hebben gedaan, ongeacht hoeveel fans ze daarmee verloren. Dat kleine groepje open minded metalheads die de bovenstaande drie bands ook tijdens hun experimentele periodes wel hebben kunnen waarderen, zullen ook uit deze cd wel hun satisfactie halen. De rest van de metals zal hier weinig aan hebben; die kunnen beter de nieuwe cd van de band Rapture kopen. Paradise Lost is namelijk een band die voor de metalscene bergen verzet heeft, maar toen ze hun rug toekeerde aan metal als een baksteen was laten vallen. Lullig, maar ergens ook o zo begrijpelijk.

<< vorige volgende >>