Syrach - A Dark Burial

Syrach - A Dark Burial

Label : Napalm Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Neithan : Soms kan het snel gaan: in maart 2007 bracht Syrach hun album 'Days Of Wrath' in eigen beheer uit, en in november van datzelfde jaar werd de plaat opnieuw uitgebracht, maar dan door het bekende Napalm Records. Dit 'A Dark Burial' is hun tweede album voor dit label, en ergens is er wel een parallel. Met bands als Kampfar, Trail Of Tears, Heidevolk, Leaves' Eyes en onder andere Stream Of Passion past dit label niet echt in een bepaald hokje, en dat geldt ook voor Syrach. De grote noemer is doom, maar de muziek bevat veel invloeden uit andere genres, van rock 'n roll (doom 'n roll is wellicht het meest passende label) tot NWOBHM en zelfs geluiden die aan Slayer doen denken, gebracht met een duistere ondertoon waar menig band jaloers op zou zijn.

De stijl is ongeveer hetzelfde gebleven, maar door de productie klinkt de muziek heel anders dan op hun vorige plaat 'Days Of Wrath', waardoor de speltechnische verbeteringen er beter uitkomen, maar als sfeerliefhebber mis ik dat oude, zompige geluid wel een beetje. Het gaat nu wat meer richting doom. Wat wel lekker naar voren komt is de zware grunt van zanger Kenneth "Ripper” Olsen die lekker combineert met de zwaar gestemde gitaren van de twee gitaristen: wie de tweede gitarist naast Rolv-Erik "8-Ball” Berge is weet ik niet, want ten tijde van hun laatste tour hadden ze huurling Gjermund bij zich nadat Noralf "Reichborn” Venaas opstapte (en bij Helheim speelt). Syrach is doom, maar in tegenstelling tot de meerderheid van de doombands is men veel minder geïnspireerd door My Dying Bride, en dat siert de band waarvan gitarist 8-Ball live in een onmogelijke hoek achterover kan staan, terwijl gewoon rechtstaan vaak moeilijker gaat (gheghe).

Afgezien van het outro 'Ouroboros' (een instrumentaaltje, en een lekkere ook) zijn de nummers heavy en stuwend, en de productie is technisch dik in orde. Toch mis ik wel die vunzige sound van de vorige plaat, omdat die de muziek een speciaal gevoel meegaf. 'A Dark Burial' is een gave plaat, maar als Syrach dat vunzige op de volgende plaat weet te koppelen aan de verbeterde technieken, dan kan de opvolger van deze plaat wel eens een hele grote klapper worden. In september spelen ze in Europa (en als ze kunnen ook in Nederland, de heren hebben hier een favoriete slaapplek) en dan is dit heerlijke muziek om in een duister zaaltje onder het genot van een biertje of iets anders te ondergaan.

<< vorige volgende >>