Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Depth Beyond One’s  - Red Lines Entwined

Depth Beyond One’s - Red Lines Entwined

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Depth Beyond One's is een buitenbeentje in de Finse metal scène. De band komt uit Oulu en is opgericht in 2003. Net als de vorige ep 'Ebb' (2007) heeft dit debuutalbum een intens en zwaar concept over een man die zwaar zucht onder familiale tragedies (moeder pleegde zelfmoord, het contact met vader verloopt niet al te best). Een protagonist die danig in de knoop zit met zichzelf levert gewoonlijk een erg emotioneel album op en dat is hier niet anders.

Vooreerst een pluim aan de band, want dit is in eigen beheer opgenomen en het concept werd geschreven door bassist Jari-Pekka Kanniainen. Zij wilden alles zelf onder controle houden om totale artistieke vrijheid te behouden. Dat is er ook aan te merken. Soms denk ik wel dat een stuurman aan wal de vreemde capriolen van de band best wat had kunnen bijsturen, maar anderzijds is de eigenwijze visie juist één van de sterke punten van Depth Beyond One's. Sommige stukken blijven chaotisch en zenuwslopend om te beluisteren, maar gelukkig zijn er plotse wendingen van chaos naar lieflijke vreedzame passages. Depth Beyond One's geselt en zalft en is daarbij niet vies van avant-garde trekjes en een aan Tool verwante benadering.

Neem bijvoorbeeld het openingsnummer 'Wraith'. Men kan de muziek omschrijven als harde rock met onrustige progritmes, maar opeens is er kalme, klassieke piano met beschouwende zang. Ook 'Hatred Rising' bezorgt je een allegaartje waarna een bezoek aan de psychiater wenselijk is, al is het gitaarwerk soms melodieus. De tokkelende gitaren aan het begin van 'Fig Leaves' zijn dan ook een opluchting en dit blijkt zowaar een erg goed nummer te zijn met pakkende zanglijnen. We worden nog even gestreeld door het instrumentale 'Mortuus Inventus' (piano en strijkers), maar dan barst de herrie terug los in 'Red Lines Entwine'. Straffe zenuwen die dit werkje rustig kunnen uitzitten. De ruwere stem doet me soms aan Alquin denken, om even in het progressieve genre te blijven.

Depth Beyond One's houdt dit stramien aan. 'Last Hope' is een reguliere track met semi-akoestische gitaren en rustige zang en de afsluiter 'The Breathing Space' is eveneens reflectief. Dit zou je kunnen vergelijken met een melancholieke track van Anathema. Daartussen echter vinden we lange composities (het brullende 'Black Years' met enige semi-grunts en 'Under The Shadow Of The Tree') waar de psychotische geest van de protagonist geïllustreerd wordt door chaotische en zenuwslopende stukken. Dat was doorbijten. Op zich zitten er heel wat goede ideeën in 'Red Lines Entwined', maar enig doorzettingsvermogen van de luisteraar is aanbevolen. Pas dan kan je dit album naar waarde schatten.

<< vorige volgende >>