Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Lucifer Principle - Welcome To Bloodshed

The Lucifer Principle - Welcome To Bloodshed

Label : Apache Productions | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Ramon : Anderhalf jaar na het onvolprezen debuut van The Lucifer Principle zijn de heren helemaal terug. In dezelfde bezetting, wat tegenwoordig ook een prestatie van formaat is. Hun eerste schijf 'Pitch Black Dawn' volgde op twee zeer goed ontvangen demo's en bracht de band naar een dusdanig niveau, dat je welhaast onder een steen moet hebben geleefd om nog nooit met ze in aanraking te zijn geweest. Geen uithoek was veilig, overal liet het Apeldoornse kwintet hun "stomping death metal” de boel onveilig maken. Met name door een overweldigende live presentatie, onder meer ingegeven door een recht-toe-recht-aan mentaliteit in de muziek, een heuse contrabas op podium en een zanger die de indruk wekt desnoods ook wel een grote spelshow te kunnen presenteren. Dat is overigens aardig bedoeld. Contrabassist Michael weet met het gevaarte alle hoeken van het podium te vinden, wat het voor het publiek nog weer wat extra boeiend wist te maken. En nu zijn ze zelfs officieel de derde Jägerband. En terecht. Als er één band is die het verdiend het laatste duwtje naar de top te krijgen, dan is het The Lucifer Principle wel. En met een sponsor als Jägermeister achter je, gaan er toch net even iets meer deuren open. En wie weet waar die deuren zich allemaal bevinden?

Shakespeare zei ooit al zo eloquent: "what's in a name?”. Howard Bloom, tevens schrijver van beroep, hielp The Lucifer Principle niet alleen met het beantwoorden van deze vraag, hij hielp met zijn thesis tevens de band aan een naam. Het gaat uit van het principe dat ieder mens geboren is met een slechte inborst, geboren om gewelddadig te zijn. Het is slecht de opvoeding die moreel besef toevoegt aan dit principe en daardoor hebben wij, de mensheid, onszelf aangeleerd dat geweld niets oplost. Volgens Bloom heeft de geschiedenis juist uitgewezen dat alle grote conflicten in de wereldgeschiedenis gewelddadig ten einde zijn gebracht. Dat is de theorie. En hoewel ik het een interessant uitgangspunt vind, zeker voor een metalband, kan ik er niet helemaal in meegaan. Mag ik de vrijheid nemen dat te zeggen? Ik zie mensen als een hoog ontwikkelde diersoort en dan zou je dergelijk gedrag bij de primitievere dieren ook wel vaker zien. Geweld is slechts iets dat een weldenkend mens pas toe gaat passen als er geen andere methode meer voorhanden lijkt. En hoe eerder je over gaat tot geweld, hoe eerder je dus toegeeft dat je geen andere oplossing weet te vinden. Maar dat is mijn mening, doe er mee wat je wil.

Het concept van 'Welcome To Bloodshed' is even angstaanjagend als meeslepend. Een klein Russisch dorpje, waar alles pais en vree lijkt te, draagt een groot geheim met zich mee. Achter elke deur vinden mysterieuze, gruwelijke gebeurtenissen plaats. "There's blood on the doorhandle”. En het is zelfs nog warm. Brrr. Met teksten die eenvoudiger lijken dan ze zijn, wat overigens ook steevast voor de muziek geldt, wordt dit horror epos doorleeft. Om er een vleugje agressie aan toe te voegen, is niemand minder dan Henri Sattler (God Dethroned) ingeschakeld voor gastvocalen. Hij kreeg geheel in zijn stijl de eer om te mogen zingen: "I gave my life to the bastard Saint”. En zo nog wat passages op de tweede track, 'Bond Of Supremacy'. Dat is overigens ook echt een erg sterk nummer, dat bovendien redelijk representatief is voor de nieuwe schijf. Zanger Earik (ja, ik weet wel dat hij gewoon Erik heet, maar hij schrijft het tegenwoordig zelf ook zo) heeft zich er in elk geval flink door laten opjutten, want ten opzichte van 'Pitchblack Dawn' is deze cd in zijn geheel wat meer morbide, wat venijniger en wat onvoorspelbaarder. En hoewel die voorspelbaarheid één van de prettigere ingrediënten was, moet ik zeggen dat ik het een verstandige keuze vind. En voor de trouwe fans, wees gerust, er valt nog heel wat mee te zingen. Gelijk de opener 'Born In Bloodshed' al, waarvan het refrein overigens aanvankelijk door gitarist Giedo werd gedaan, maar na evaluatie is er een hooliganistisch meebrul jasje aan gegeven. (Je moet een heel klein beetje denken in de richting van Maiden´s ´Heaven Can Wait´) Een zeer wijs besluit. De ene na de andere kraker wordt om je oren geslingerd, dit is godverdomme death metal zoals het bedoeld is, man!

Het nummer 'Dirt' is opgedragen aan Pascal Bouma, de vorig jaar overleden directeur van Hedon in Zwolle. Pascal vond dit wel een grappig nummer, niet dat je denkt dat de tekst aan hem opgedragen is. Pascal was een vriend voor velen, een echte man en een echte leider. Geen probleem was zo groot, of hij kon er om grijnzen, geen rivier te sterk, of hij roeide er tegenin en geen zee was hem ooit te rood om te bevaren. Zijn overlijdensbericht haalde het tot over heel de wereld, zelfs tot, hoe ironisch, de site van Obituary. Moet ik het nog over het artwork hebben? Wat is dat ook weer geweldig. De teksten komen misschien niet zo heel goed uit in witte letters, op een gelige achtergrond, maar misschien is dat wel een bewuste keuze, om het wat obscuurder te houden. De productie, laat niet onvermeld dat Jochem Jacobs (Textures) wederom achter de knoppen heeft gezeten en er een andere twist aan heeft gegeven, die je waarschijnlijk wel een beetje zal verrassen. In positieve zin. De bijgesloten video is overigens geregisseerd door hun eigen tourmanager Arno "Christhunter” Zuidgeest. The Lucifer Principle is de grote outsider van het jaar, let maar op.

<< vorige volgende >>