Madder Mortem - Deadlands

Madder Mortem - Deadlands

Label : Century Media | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Wow, wat een vrouw! Ik ben verliefd op Agnete M. Kirkevaag. Op haar stem bedoel ik! Voordat ik een stomende strijkijzer in m'n nek krijg van m'n vriendin (oei, dat scheelde weinig!). Vorig jaar leverde Madder Mortem met hun donkere metal van hun 2de CD 'All Flesh Is Grass' al een van mijn grootste verrassingen op metalgebied. Redelijk complex, vrij duister, maar toch behoorlijk powerful en met de opvallende vocalen van Agnete. Okay, het zou kunnen dat je als luisteraar er nog niet helemaal klaar voor bent om zo'n zangeres te kunnen waarderen, want ze is nogal "aanwezig. In m'n recensie van toen (zie archief) liet ik hier en daar opzichtig doorschemeren dat zij qua stemgeluid en vocale gektes me nogal deed denken aan Dawn Crosby (Detente/Fear Of God) en soms zelfs aan Diamanda Galas. Maar deze vergelijkende vlieger gaat nu met deze nieuwe CD, anderhalf jaar na 'All Flesh' niet meer op.

Agnete zingt. En hoe! Ze is de vrouwelijk Ronnie James Dio. En meer!! Met een intimiderende kracht verheft zij zich met haar machtige stem boven de muziek uit, waardoor de muzikanten nog meer als voorheen in dienst staan van haar vocale krachtpatserij. Soms komt ze behoorlijk gedurfd met bijna a cappella-fragmenten in stukken aanzetten, waarbij het kippenvel tot op m'n bilharen rechtovereind staat. Zoveel passie, zoveel emotie, maar ook zoveel puurheid! Maar denk niet dat de nummers zonder haar indringende, hevig gemotioneerde stem vervallen tot doorsnee metalnummers. Oh nee, zeg. Er gebeurt zoveel in de nummers, maar bovenal: het zijn 'songs'! Na 20, 30 keer luisteren springen nog steeds spontaan de tranen in m'n ogen van de dreigende baslijn gecombineerd met de daadkrachtige dramatiek van Agnete in 'Jigsaw' ("I'll tear myself into pieces and grow out stronger and colder), waarbij het nummer volgt met een superheavy stacato gitaarriff en de onderlaag van het nummer extra agressief wordt door de gruntende en schreeuwende backgroundvocals van haar broer en gitarist BP M. Kirkevaag. Holy shit!!! Een van de meest imposante nummers dat ik ooit heb gehoord!!! Maar ook nummers als het rul riffende 'Necropol Lit', de epische ballad 'Rust Cleansing', het apocalyptisch klinkende 'Silverspine' en de bijna 10 minuten durende wanhoop in 'Resonatine' zijn simpel gezegd ontzagwekkende metalkrakers.

Waarom, waarom kom ik dit toch bijna nergens meer tegen in de metal? Al die matelbabes van tegenwoordig zingen tegenwoordig niet meer! Of ze hebben teveel testosteron in hun lijf en schreeuwen je de stuipen op je lijf (Kittie, Arch Enemy, My Ruin etc) of ze wanen zich de engelachtige vleermuisvariant van Maria Callas. Maar cht zingen? En dan geen hardrock, maar gewoon met vette metal? Ik zou het niet weten (Nee, Horst, ik vergeet je liefje van Sinergy niet!). En zeker niet van het kaliber van Madder Mortem. Want godnondeju, wat hebben ze een imposante CD afgeleverd! Veel zwaarder (in zowel uitvoering als qua sfeer en teksten), dreigender, agressiever, en, na een fiks aantal draaibeurten toch ook bter dan de voorganger die mij ook al van m'n bureaustoel deed blazen. Deze CD is gevuld met een portie klassesongs waarbij ik me echt in hemelsnaam afvraag waarom deze band vorig jaar tijdens hun eerste Europese tournee als openingsband moest fungeren voor bands als Vintersorg, Tristania en Rotting Christ. Niets ten nadele van deze prima bands, maar dit Madder Mortem moet als de sodemieter grootschalig opgepikt worden! Anders vergaan zij hetzelfde lot als de andere innovators van de metal (zoals Watchtower, Psychotic Waltz, Atheist/Cynic, Fear Of God, Coroner etc.): gedoemd tot een voetnoot in de annalen van de metalgeschiedenis en alleen geliefd bij een veel te kleine schare fans.

Samen met Pain Of Salvation, Tool (en System Of A Down?) is dit de band voor de toekomst van de daadwerkelijke progressie in metal. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb! En Godverdommewat een wijf!

<< vorige volgende >>