Mystic Prophecy - Fireangel

Mystic Prophecy - Fireangel

Label : Massacre | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Wilco : Mystic Prophecy is een apart bandje, opererend vanuit zowel Duitsland als Griekenland is het een tamelijk internationaal gebeuren. Voor al diegenen die de band niet kennen; ze spelen harde power metal met een dikke thrash rand, en nadat gitaar wonder Gus G (Firewind) de band had verlaten zijn de albums naar mijn smaak eigenlijk alleen maar beter geworden. Elk nieuw album liet weer progressie zien en was het aanhoren meer dan waard. Het vorige album, 'Satanic Curses', was een knaller van jewelste vol met dramatiek, double bass drums, beuk werk, thrash, heldere zang, grunts en natuurlijk veel epische melodien. Eens kijken wat de nieuwste schijf te bieden heeft

Met 'Fireangel' zijn de Moussaka en Schnitzel etende heren toe aan hun zesde volledige CD. Nu kan ik deze recensie heel erg kort houden door te zeggen dat de band op dit album hetzelfde heeft gedaan als op het vorige album. Maar dat behoeft natuurlijk wat meer uitleg. Tot nu toe zat er in elk album een waarneembare progressie en dat mis ik eerlijk gezegd op deze schijf. De muziek is niet verfijnder, melodieuzer, harder, technischer of beter geworden. Het belangrijkste is echter natuurlijk dat de muziek in geen enkel opzicht minder boeiend is geworden, terwijl de bezetting toch gewijzigd is. Maar liefst drie leden werden vervangen, maar dat heeft geen enkele invloed gehad op het geluid van de band.

Het album staat namelijk weer van voor tot achter vol met stampende, keiharde power metal songs om jezelf helemaal in te verliezen. Weer zijn er de grunts, heldere zang, thrash riffs, heel snelle stukken en natuurlijk de zeer epische refreinen die de muziek van deze band een uniek geluid geeft. Uniek? Ja, uniek. Geen band weet naar mijn idee namelijk agressie, melodie, bruutheid, lompheid en dramatiek op zo een heerlijke manier samen te voegen als Mystic Prophecy. Het uitstekende geluid (door bandleider Liapakis zelf gedaan!) is daar natuurlijk een belangrijke factor in, maar bepalend is de zang van RD Liapakis. Op het eerste gehoor heeft deze man helemaal geen bijzondere stem, maar hij draagt de muziek krachtig en weet de refreinen van een dergelijke dramatiek te voorzien dat deze stuk voor stuk kippenvel opleveren. Naast de sterke, voornamelijk heldere, zang zijn de keiharde muur van geluid en de vette thrash riffs natuurlijk van grote invloed. Soms beukt deze plaat zo hard door dat het echt naar brute thrash neigt. Hier kunnen beginnende thrash bandjes een puntje aan zuigen beste mensen, en dat terwijl ik wel moet erkennen dat de nummers op de laatste drie albums erg op elkaar gaan lijken. En toch, toch weet de band met de dramatiek en combinatie van vele elementen het voor elkaar te krijgen dat de nummers boeiend blijven. Nergens verveelt dit album. Dat komt mede omdat er ondanks het bijna voortdurend doorstampende ritme er toch veel afwisseling in de muziek zit.
Voor de freaks is er ook weet het een en ander te genieten, want gitaarsolo's zijn natuurlijk weer overvloedig aanwezig.

Na de eerste luisterbeurt was ik een beetje teleurgesteld omdat er niets nieuws onder de zon te horen was, maar na meerdere luisterbeurten werd ik toch weer zo omver geblazen en de muziek gewoon ingetrokken dat ik niet anders kan zeggen dat dit weer een erg goede plaat is geworden, ondanks het gemis aan vooruitgang ten opzichte van de vorige plaat. Een prima keuze derhalve voor de fans van harde power metal en melodieuze thrash.

<< vorige volgende >>