Marilyn Manson - The High End Of Low

Marilyn Manson - The High End Of Low

Label : | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Wilmar : 'The new album sounds like someone ripped your ribcage out and took a shit on your chest', waren de gespierde woorden van wedergekeerde kracht Twiggy Ramirez op de vraag hoe het nieuwe album van Marilyn Manson zou gaan klinken. De geruchtenmolen draaide overuren: het zou aansluiting zoeken bij 'Antichrist Superstar' en Manson zou weer terugkeren naar zijn oude vorm. 'The High End Of Low' is het werkje getiteld, telt vijftien nummers en een speciale versie heeft nog een bonusdisk met allerlei fijne extra's. Waar voor je geld zou je dus kunnen zeggen.

Nou nee. Het album is inderdaad beduidend beter dan Mansons voorgaande draak 'Eat Me, Drink Me', maar het komt nog geen kilometer in de buurt van 'Antichrist Superstar'. Stilistisch moet je 'The High End Of Low' ergens tussen 'Mechanical Animals' en 'Holywood' plaatsen: het toegankelijke van de eerste en de hoeveelheid ballads en semiballads van de tweede. Ook compositorisch klinkt het allemaal een stuk simpeler dan vroeger. Het zijn liedjes met een kop en een staart, maar soms klinkt het allemaal alsof het uit de mouw geforceerd moest worden. Heel duidelijk hoorbaar is dat in een nummer als 'We Are Americans' of het afsluitende '15', die het allemaal net even niet hebben.

Om nu te stellen dat Manson broddelwerk heeft afgeleverd is ook te kort door de bocht. Met het indrukwekkende 'I Want To Kill You Like They Do In The Movies' leveren Ramirez en hij één van de beste nummers uit zijn oeuvre af, en hier en daar weten ze met al die eenvoud behoorlijk wat indruk te maken, zoals in 'Four Rusty Horses' dat schitterend wordt opgebouwd. Het probleem is echter dat Manson geen goede zanger is. Hij heeft een prettig stemgeluid, maar op 'Eat Me, Drink Me' deed hij een poging om te zingen, en in sommige nummers was dat ronduit vals. Ook hier hoor ik hem een paar keer op het randje van wat toelaatbaar is balanceren. Manson moet spugen, krijsen, brullen, niet gaan zingen. Dan had 'The High End Of Low' misschien wel iets van zijn magnum opus meegekregen. Nu klinkt het eigenlijk als een tam werkje dat prima na 'Holywood' had gekund, maar nu hongerde ik naar HEAVY materiaal, en heb dat slechts ten dele gekregen…

Dus die ribbenkast eruit rukken en op je borst schijten is nogal een overstatement. Het klinkt eerder alsof je een duwtje hebt gehad tegen je borstkas en dat men daarna een wind erop gelaten heeft. Niet zo heftig, wel zo smerig.

<< vorige volgende >>