Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Joe Stump - Virtuostic Vendetta

Joe Stump - Virtuostic Vendetta

Label : Lion Music | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Wim S. : Onze hoofdredacteur heeft het de laatste tijd op mij gemunt daar waar het gaat om het recenseren van cd's van snelheidsduivels op de gitaarhals. Vinnie Moore, Impellitteri, Paul Gilbert en Tony Hernando zijn erkende shredders die recentelijk met hun nieuwe cd's bij mij voorbij kwamen. Nu ligt er een cd van de heer Joe Stump voor mijn neus. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit van de man gehoord had. Volgens de bijgeleverde bio behoort hij tot de wereldtop daar waar het gaat om shredden. Als je dan achteloos de plaat in de lade schuift en nietsvermoedend achterover gaat hangen in je luie stoel om het album tot je te nemen, kom je wel heel erg snel tot het besef dat de informatie in bio's ook wel eens blijkt te kloppen!

Allejezus, wat speelt deze man gitaar. Zijn techniek en snelheid zijn werkelijk ongelooflijk. Mijn referentiepunt als het om dit soort gitaristen gaat is nog immer Yngwie Malmsteen. En naar Malmsteen heeft Joe goed geluisterd en gekeken! Ook Stump verpakt in zijn instrumentale gitaarmuziek de nodige klassieke elementen zodat een vergelijking simpelweg voor de hand ligt ('Chasin' The Dragon', 'Allegro ≠2 In A Minor' 'Symphonic Pandemonium'). Bovendien zijn zijn sound, techniek en arpeggio's eveneens op de Malmsteen leest geschoeid. Schaamteloos jatten is hem ook niet vreemd want zit in 'Fire And Brimstone' niet de riff van Malmsteen 'Far Beyond The Sun' verpakt? Check ook even het YouTube filmpje want dan kun je zien dat hij zelfs dezelfde juwelier als onze Zweedse kameraad heeft gekozen, getuige zijn ringen, halsketting en armbanden. Maar eerlijk is eerlijk, hij speelt werkelijk fenomenaal. Hij weet ook te verrassen door in het swingende 'Blackmore's Boogie' van sound en speltechniek te veranderen en het gitaarspel van een andere bekende gitarist te benaderen. Drie keer raden welke gitarist? Je mag nooit meer raden. Dat hij meerdere stijlen beheerst bewijst hij verder in het bluesy 'Old School Throwdown' en in het afsluitende 'Strat Sorcery' waarin hij zijn ESP heerlijk laat janken zoals bijvoorbeeld de door mij zo geliefde Robin Trower dat placht te doen.

Natuurlijk is dit een cd die alleen boeiend is voor mensen die wel eens een gitaar in hun handen hebben gehad. Ik raad hen allen aan om dit album zeker eens te gaan beluisteren want dit is echt buitencategorie gitaargeweld. Het adagium 'beter goed gejat dan slecht verzonnen' maakt dat deze plaat een zeer ruime voldoende scoort.

<< vorige volgende >>