Unanimated - In The Light Of Darkness

Unanimated - In The Light Of Darkness

Label : Regain Records | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Roel F. : Deze band behoeft eerlijk gezegd geen enkele introductie: Unanimated staat bekend als de band die in 1993 met hun debuut, samen met Dissection in hetzelfde jaar de echte, ouderwetse melodieuze death (black) metal bracht. Deze beweging werd drie jaar later geconsolideerd met behulp van Vinterland en Sacramentum. Vette en zware maar heerlijke melodieuze en ietwat melancholische riffs was het motto, hoewel men niet vies was van een keyboardje links of rechts en een flinke dosis agressie.

Veertien jaar en enkele uistapjes naar bekende bands later is Unanimated terug met een derde plaat, 'In The Light Of Darkness'. Wat opvalt, is dat het geheel harder overkomt dan voorheen; het geluid en de productie bergen veel meer impact dan in de jaren '90 (geen verrassing, natuurlijk). Wat daarna opvalt, is dat erg veel hetzelfde is gebleven rondom Unanimated. Nog steeds zijn de gitaarpartijen helder en sterk afwisselend, zoals de drumfills dat ook zijn. De vocalen lijken dit keer weer sprekend op die van Jon Nödtveidt.

Op vele plaatsen valt nu te lezen hoe belangrijk Unanimated wel niet was en wat deze band gedaan heeft voor de (Zweedse) melodieuze death metal, maar is dat wel zo gemakkelijk te stellen? Zes van de zes reviews van metal-archives bijvoorbeeld prijzen alles van Unanimated de hemel in; er wordt gesproken van een 'geschiedenisles' of de band Unanimated als 'schrijver van geschiedenis' die 'alleen staat in haar originaliteit' wat betreft deze sound, of van Unanimated als een 'kultband'. Vijf van die zes recensies zijn geschreven in 2008; één van de zes in 2004. Is dat niet revisionisme? De schrijvers van bovengenoemde recensies waren nog niet eens twaalf jaar oud toen Unanimated actief was destijds; wat weten zij van de impact van Unanimated? Misschien vinden ze voorgaande platen van deze band goed, maar dat wil niet zeggen dat daarmee Unanimated de kar trok. Het is waarschijnlijk niet meer na te gaan wat het effect van eerdere platen is geweest.

Daar ligt dus waarschijnlijk het probleem van dit 'In The Light Of Darkness': de neiging zal bestaan dat het album wordt gelegd naast de prestaties uit het verleden en naast een lat die impact heet, waarvan de echte waarde niet (meer) of in elk geval zeer moeilijk te duiden is. Daar het toch gebruikelijk is om te baseren op en te refereren naar eerder werk, iets wat onvermijdelijk is, dan blijkt dat Unanimated nog steeds dezelfde band is, nagenoeg, als toen wanneer de breuk in 1996 plaatshad. En, om heel eerlijk te zijn, is Unanimated (mijns inziens, natuurlijk) nooit zo interessant geweest. Terwijl Dissection met hun tweede, 'Storm Of The Light's Bane', een grote stap vooruit maakte in relatie tot hun debuut bleef dit bij Unanimated uit. In plaats daarvan leek de tweede plaat uit 1995, 'Ancient God Of Evil', redelijk sterk op Dissections eerste plaat, 'The Somberlain', uit 1993. Van vooruitgang was dus niet echt sprake.

Dat is hetzelfde gebleven. 'In The Light Of Darkness' kan gewoonweg uit de jaren negentig van vorige eeuw stammen. Nog steeds zijn de nummers, zoals toen, enigszins statisch, ondanks de vele melodiewisselingen, en weinig verrassend in relatie tot spanning en wendingen. Het is wat vlak, met veel leads die erg voorspelbaar zijn. Sacramentum en Vinterland oefenden op de één of andere manier toch meer aantrekkingskracht uit, om over Dissection maar te zwijgen. Daarmee wordt de bandnaam, Unanimated, met alle respect voor deze veteranen en de invloed die ze waarschijnlijk (hoe marginaal misschien dan ook) hebben gehad, nog meer ironisch dan de titel zelf.

<< vorige volgende >>