Epica - The Classical Conspiracy

Epica - The Classical Conspiracy

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : 'The Classical Conspiracy' is de 'Night Of The Proms' voor metalheads.

Een gothic metal band (goed, noem het dan een female fronted metal act; wat jij wil) die samen met een orkest speelt Nou nou, is me dat even een originele invalshoek! Dat hebben we natuurlijk nog niet eerder gehoord. Ja, ik had vooraf minstens dezelfde scepsis. Kom kom Epica, moet dat nou? Eenmaal het album luisterend kan ik maar een oordeel vellen: ja, dat moet!

Epica reisde vorig jaar juni op uitnodiging van een Hongaars orkest naar de stad Miskolc om daar eenmalig met veertig orkestleden en een dertig leden tellend koor hun muziek ng bombastischer en overweldigender te laten klinken. En dat is de band nog gelukt ook! Ik durf zelfs te stellen dat de overdonderende, verbluffende live sfeer van 'The Classical Conspiracy' past in het illustere rijtje 'Made In Japan', 'Alive II', 'Live & Dangerous', 'Unleashed In The East', 'Live After Death' en 'Live In Athens'. Niet de minste liveplaatjes, maar ik was dan ook erg onder de indruk van het machtige geluid. Daarbij, waar rock/metal met klassieke muziek veelal verzandt in houterig gehark met gekunstelde of gezapige arrangementen voor de orkestleden, daar bewijst Epica op indrukwekkende wijze het tegendeel. Het orkest voegt werkelijk wat toe, terwijl de band juist extra power geeft aan de stukken in het eerste gedeelte van het concert, waarin Epica, orkest en koor zich voornamelijk focussen op soundtrackmuziek en klassieke muziek.

Het zijn hier overwegend (over)bekende en zelfs wat uitgekauwde thema's van componisten als Vivaldi ('Four Seasons'), Prokofjev ('Romeo & Julia'), Grieg ('Hall Of The Mountain King'; je weet wel, ook van Savatage en Apocalyptica) en Carl Orff's 'O Fortuna' (welke laatste om auteursrechtelijke redenen de CD niet heeft gehaald), maar deze klassieke arbeidsvitaminen worden met zoveel energie en power gespeeld dat zelfs mensen die deze stukken noot voor noot kunnen spellen er nog enthousiast van zullen worden. Iets minder voor de hand liggende stukken van Verdi ('Dies Irae' met bulderend koorwerk) en Dvorak ('Negende Symfonie') zijn de hoogtepunten van het concert, al zijn ook de mezzosopraanvertolkingen van Hndels 'Ombrai Mai Fu' en 'Doloresa' uit het Stabat Mater van Pergolesi door Simone bloedstollend (de enige twee keren dat Simone te horen is in dit eerste concertgedeelte). Ik heb door de jaren heen het wereldberoemde Stabat Mater geprobeerd te waarderen, maar keer op keer trok ik vroegtijdig de stekker eruit: ik trok het niet. 'Dolorosa' met Simone grijpt me echter wel, en vind ik derhalve aangrijpender dan een conventionele uitvoering. Wat trouwens ook geldt voor de John Williams' 'Imperial March'. Nondeknetters, wat een spetterende uitvoering! Deze versie zou George Lucas eens moeten horen, dan weten we meteen welke versie we te horen krijgen mocht hij zich ooit wagen aan 'Star Wars Episode VII'. Ook de twee andere beroemdste Hollywoodcomponisten worden waardig geerd middels een suite uit 'Spider-Man' (van Danny Elfman) en 'Pirates Of The Caribbean' (Hans Zimmer), en 'Unholy Trinity' van Epica's eigen soundtrack van de geflopte film 'Joyride' misstaat hiertussen zeker niet.

Na deze vijftig minuten durende metalinjectie in klassieke muziek volgt, gelukkig voor Simone, nog een reguliere Epica-set van anderhalf uur waarbij orkest en koor extra verdieping en massaliteit geven aan de toch al dubbeldik gelaagde composities en is er een opvallend grote rol weggelegd voor het werk van debuutalbum 'The Phantom Agony'. Hoe indrukwekkend de versies van 'Feint', 'Cry For The Moon', 'The Phantom Agony' en later werk als 'Never Enough' en 'Consign To Oblivion' ook uit de speakers blazen, ik merk dat ik toch vooral het eerste gedeelte keer op keer terugluister. Tegenwoordig zijn recensies van live albums niets anders dan een teaser voor het uiteindelijke DVD-equivalent, maar dat schijnt met deze release niet te gaan gebeuren. Het paar jaar geleden verschenen 'The Road To Paradiso' krijgt naar alle waarschijnlijkheid binnenkort wel een DVD release, maar dit bijzondere optreden zal, helaas, alleen op audio CD tot het Nederlands cultureel erfgoed gaan behoren. Gelukkig hebben mensen mobieltjes en priv camera's en is YouTube maar een muisklik bij ons vandaan, dus is er evenzogoed nog wel its te zien van dit memorabele optreden. Laat de erfgenamen van Carl Orff dat maar niet merken

<< vorige volgende >>