The Gathering - The West Pole

The Gathering - The West Pole

Label : Psychonaut Records | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Winston : Nou. Daar sta je dan als band. Je boegbeeld zegt zomaar dat ze er geen zin meer in heeft. Even slikken maar gelukkig weer doorgaan, zo nam The Gathering uiteindelijk de vervelende mededeling die Anneke van Giersbergen deed op, maar meer daarover in het interview met Hans Rutten elders in deze uitgave.

Met 'The West Pole' meldt de eigengereide Nederlandse band zich terug aan het front en dat wordt op een bekende manier gedaan; met een album dat niet meteen te doorgronden valt en wat aandacht en tijd nodig heeft maar altijd weer een uitdaging is. Belangrijk is of de nieuwe zangeres Silje Wergeland, uit Noorwegen en van de band Octavia Sperati afkomstig, een totaal nieuwe elan kan geven of dat er wordt voortgeborduurd op de bekende manier. Daar ligt de moeilijkheid, want je zou zeggen na de eerste paar draaibeurten dat beiden van toepassing is. Na de instrumentale opening in de vorm van 'When Trust Becomes Sound', een duidelijk afreageernummer opent het nieuwe hoofdstuk met de tekst "We found a stepping stone, over darkest hours. Duidelijk genoeg lijkt mede band is gretig om vooral verder te gaan, zoals ze in het verleden al deed na de vertrekken van andere bandleden. Wergeland heeft een makkelijke in het gehoor liggende stem, af en toe in de hogere regionen aan van Giersbergen herinnerend maar gelukkig wel met een eigen charme. 'The West Pole' ontvouwt zich geleidelijk aan als een warm album met zowel toegankelijke stukken als wat heavier werk. Het titelnummer vind ik qua sfeer richting 'How To Measure A Planet? gaan met wat nog vroeger werk als naaste invloed. Zo hoor ik ook wel wat 'Souvenirs' invloeden maar toch ook weer wat nieuwe dingen. Schrik niet als ik bijvoorbeeld noem dat Rene Ruttens' gitaargeluid in de zwaardere passages me doet denken aan dat van Smashing Pumpkins. De nadruk ligt over het algeheel op de rockende kant en met de zangeressen Marcella Bovio (nota bene gezegend met een echt van Giersbergen timbre) en Anne van den Hoogen worden de lichtere momenten van wat extra klankkleur voorzien.

Ja, de band zit op het goede spoor en mag wederom trots zijn op een geslaagde reanimatie, als is dat wat overdreven gesteld, ze was immers nooit aan haar eind gekomen.

<< vorige volgende >>