Crescent Shield - The Stars Of Never Seen

Crescent Shield - The Stars Of Never Seen

Label : Cruz Del Sur Music | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Wilmar : Afgelopen week las ik op Blabbermouth een commentaar van Geezer Butler, een door mij bijzonder gerespecteerd muzikant die al albums maakte toen ik net mijn hoofd om de hoek van een vagina stak, over hoe een zanger het verschil kan maken voor een band. Als het aankomende Heaven & Hell album een Black Sabbath album met Ozzy was geweest, dan werkten ze nu nog aan het eerste nummer. Butler stak de loftrompet over Ronnie James Dio, zijn professionaliteit, zijn krachtige zang en zijn songschrijvercapaciteiten. Het is dus al foute boel als ik een recensie over Crescent Shield begin met een reminiscentie aan een andere band, want bij Crescent Shield is het inderdaad de zanger die ervoor zorgt dat ik deze band niet meer kan waarderen.

De zanger in kwestie is Michael Grant. Ik ken de goede man verder niet, maar als ik slechts een blanco cd'tje had gekregen zonder enige informatie, dan had ik je gezegd dat het om een matige kopie gaat van Warrel Dane, de charismatische zanger van Nevermore. Hierdoor wordt de stijl van Crescent Shield onbedoeld richting Nevermore geduwd, terwijl de band muzikaal gezien weinig gemeen heeft met deze topband uit Seattle. Stilistisch kun je Crescent Shield zien als een band die de jaren tachtig doet herleven in hun geluid. Je kunt hun geluid vergelijken met Mercyful Fate, Damien Thorne, Hatrik (wie kent die jongens nog?) en in mindere mate met de Duitse power metal golf uit de jaren tachtig zoals Helloween (dan wel de eerste albums zonder die irritante Michael Kiske), Running Wild (toen ze nog niet tot de Kerk van het Vliegende Spaghettimonster waren bekeerd Sorry in hun piratentijd) en de mindere goden zoals Scanner of Angel Dust. Qua arrangementen kunnen we Crescent Shield indelen bij de wat meer progressievere acts zoals Dream Theater en Psychotic Waltz, maar op het niveau van de riff is het traditionele metal wat de klok slaat.

Maar Michael Grant heeft binnenkort een probleem. Dat probleem heet poliep, of in het ergste geval stembeschadiging. Grant zingt namelijk over zijn keel, dat kun je heel goed horen in de langgerekte noten. Blijkbaar heeft Grant een talent voor zang, doet hij graag Warrel Dane na, en is het hem gelukt om een bandje bij elkaar te krijgen en zijn kunsten voor het publiek te vertonen. Zangles nemen is geen overbodige luxe. Dan raak je namelijk ook die noten kwijt waarin je het net niet haalt. Want ook die hoor ik nog met grote regelmaat langs komen, zeker in nummers als 'Under Cover Of Shadows' of in het epische 'The Endurance'. Toch zijn dat niet de beste nummers, die hoor ik toch in tracks als '10000 Midnights Ago' of het aan 'Kashmir' refererende 'My Anger'. Crescent Shield houdt het wel gevarieerd, want in 'The Bellman' en 'Lifespan' gaat het tempo even flink omhoog.

Geluidstechnisch is het acceptabel, maar ik heb betere producties gehoord. Met een andere zanger, of een Grant die toch eens de zangpedagoog gaat raadplegen, verwacht ik dat het volgende album van Crescent Shield wel eens meer indruk zou kunnen maken. Nu blijft het, net zoals met Ozzy, de zanger die het verschil maakt tussen een voldoende en een uitmuntend.

<< vorige volgende >>