Kong - What It Seems Is What You Get

Kong - What It Seems Is What You Get

Label : Suburban | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : In de jaren zeventig was er de mogelijkheid om albums in een quadrafonische mix te kopen. Zoals de naam al suggereert een geluidssysteem dat niet twee (stereo), maar vier geluidskanalen gebruikt. Grof gezegd een soort tussenfase tussen stereo en de huidige 5.1 systemen dus. Eind jaren tachtig was er een Amsterdamse band die dit systeem een letterlijk fysieke invulling gaf. De band trad op in een zogenoemde quadrafonische opstelling, waarbij ieder bandlid in een hoek van de zaal stond te spelen. Vier minipodia in de vier hoeken van de zaal dus. Een unieke en voor zover ik weet nimmer gekopieerde opzet die ik tot mijn grote spijt nooit zelf heb mogen ervaren, want de enige keer dat ik de band aan het werk zag was op Dynamo Open Air 1993, waar zij, gehinderd door de inflexibele opzet van een festival, noodgedwongen waren om als een traditionele band naast elkaar te spelen.
Sedert medio jaren negentig slopen er wat dance-invloeden in de instrumentale, hoekige "indie-metal” van de band en verslapte mijn destijds door metalen oogkleppen bekrompen interesse in de band, totdat de band zelf begin deze eeuw een stille dood stierf.

Gelukkig waart het reünievirus rond in de meest onverwachte hoeken, dus zestien jaar na DOA krijg ik - en velen met mij - alsnog een herkansing! Ook Kong is dus weer tot leven gereanimeerd, geïnitieerd door bassist/sampler Mark Drillich, die drie nieuwe gezichten om zich heen heeft verzameld. Muzikaal grijpt de band (gelukkig!) terug naar de eerste albums als 'Mutepoetvocalizer' en 'Phlegm'. De dance/trance/techno-invloeden zijn weer grotendeels overboord gekieperd, alles draait weer om een intrigerende mix van groovende ritmes, industriële gitaren, psychedelisch aandoende samples en hypnotiserend repetitieve metalriffs, waarbij dit alles is verpakt in pakkende melodieën. Het bandgeluid is er zeker niet softer door geworden, iets waar ik op voorhand voor huiverde, zeker door de wat vredelievend uitziende natuurfoto die de albumhoes siert. Het album heeft een smakelijk zwaar geluid, de gitaren knallen er regelmatig goed in, de drums beuken krachtig en de ambient elementen zijn minimaal en dienen ter ondersteuning en niet als uitgangspunt. Het album is behoorlijk constant van niveau met weliswaar weinig echte hoogtepunten, vervelende uitglijders zijn er ook niet te bespeuren. Om dan toch wat titels te noemen zou ik kiezen voor 'Overcrowd/Underdog', 'Tenfold Right', 'Glossip' en het sinistere slotnummer 'Factorum Inconstantum'.

Mocht dit hele Kong je geen mallemoer zeggen en je nog steeds afvragen wat voor muziek die mensen maken: denk aan kruising tussen een instrumentale Prong, een Slagerij van Kampen met gitaren, Ozric Tentacles zonder een overdosis aan magische champignons en Helmet gecoverd door Pure Reason Revolution. In het ondoorzichtige, homogene woud van duizenden instrumentale postrockbands geeft Kong zondermeer een onderscheidend geluid, en lijkt de tijd rijp voor andersoortige instrumentale rock/metal dan al die Explosions In The Sky, Pelicans en Mogwais van vandaag de dag. Ook gaaf, daar niet van, maar Kong is iets totaal anders, en dat is wel net zo prettig voor de afwisseling. 'What It Seems Is What You Get' klinkt weer typisch Kong en is daarmee verfrissend tijdloos.

Edoch, de tijd staat niet stil. De moderne mens is verwend met 5.1 surround geluid, terwijl de band weer bestaat uit vier man (okay, drie mannen en een appetijtelijke drumster). Had de band bij de aanstaande optredens niet kunnen denken aan een quintafonische opstelling, waarbij het vijfde bandlid in het midden van de zaal zijn solopodium betrekt? Zomaar een gekke gedachte…

<< vorige volgende >>