Memory Garden - Tides

Memory Garden - Tides

Label : Vic Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Re-release

Wilco : Met net een nieuwe plaat uit op het VIC Music label ('Carnage Carnivel') gooit Memory Garden een oudje op de markt en wel hun debuut; ' Tides' . Veel mensen zullen deze band niet kennen, maar de verstokte doom metal fan zal ze allicht van naam kennen. De band verdient echter veel meer aandacht dan ze krijgen.

De vette doom heeft zijn wortels bij de twee opperhoofden des dooms: Candlemass en Solitude Aeturnus. Dit debuut stamt echter alweer uit 1996 en wordt door het huidige label opnieuw uitgebracht. In vergelijking tot het nieuwere werk van de band is deze oude plaat meer een echte doom plaat. Het nieuwere werk is wat sneller en harder, dit debuut is trager, zwaarder en zwaarmoediger waar het nieuwe werk weer agressiever is. Ook al hebben de nieuwe platen van deze band een iets vetter geluid en zijn ze onmiskenbaar als doom metal te betitelen, deze plaat hoort zeker in je doom collectie thuis.

De muziek zit vol afwisseling, sterke zang en natuurlijk erg veel dramatiek en gezwelg in ellende, zonder dat dit 'te' wordt. Het knappe is dat de muziek op geen moment verveelt en blijft boeien. Alle nummers zijn sterk, maar 'Trapped At The Pharaoes', 'Judgement Day' en 'The Innocent Sleep' zijn werkelijk prachtnummers. Hoogtepunt is echter het, dramatische, tergend pijnlijke, epische 'The Innocent Sleep'. oogteHZanger Stefan Berglund heeft de perfecte, heldere, hoge n lage, tikke jengelige, stem voor deze muziek. Zijn stem forceert zich door echt prachtige melodien ('Judgement Day') die je, zonder dat je de tekst kent, precies vertellen wat er gevoeld wordt. De gitaren zingen en janken hun verdriet op de manier die zo kenmerkend is voor het genre. Erg sterk vind ik het feit dat de muziek zo nu en dan best pittig en minder traag is, maar dat het toch zo verdomd somber blijft klinken. De muziek van de meer recente platen steekt beter in elkaar en is krachtiger, maar de muziek op deze plaat is sfeervoller en dus dramatischer, zonder dat ik wil zeggen dat dit simpel of slap is. Integendeel! Deze plaat ramt net zo onvrolijk door als de betere in het genre. Sterker nog, ik denk dat het podium met opperhoofden te klein wordt, deze band kan naar mijn idee in n adem genoemd worden met de reeds genoemde Candlemass en Solitude Aeturnes.

Kortom, deze re-release is een heel erg goede zet voor mensen die hun MG collectie willen aanvullen en/of een avondje onvervalst willen mee janken. Verplichte aanschaf voor de echte doom fan! Waar is de prozac?


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>