Mastodon - Crack The Skye

Mastodon - Crack The Skye

Label : Warner | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Aan alle twijfel is een eind! Zet het nummer 'The Czar' op, spoel door naar 3'44 en laat je onderdompelen in de meest verwoestende riff sinds de in 1921 door El Khattabi neergeslagen Frans/Spaanse invasie in het rifgebergte. BLOOD & THUNDER! HAIL TO FIRE! THE CRUSHER DESTROYS! THE SLEEPING GIANT awakes, want de massieve mokerslagen der magnifieke Mastodontenmetal zijn weer terug!

Huh, eh waren ze weg dan? Niet echt, maar toch ook weer wel. Evenals collega Richard G. in zijn kritische verhaal over voorganger 'Blood Mountain' was ook ik niet zo laaiend over dat album als diens voorgangers. Het clichgegeven van de artistieke doodsteek en een smorende agressie-gen van een metalband die bij een major label tekent, leek ook bij Mastodon van kracht. Verdomme nog an toe

Maar Mastodon revancheert zich op ongenaakbaar imponerende wijze! 'Crack The Skye' klopt als een bus en alles waar het bij 'Blood Mountain' aan schortte (te ongemakkelijke productie, krampachtige incorporatie van prog-invloeden, riffs die net niet heersend genoeg roeleren en te weinig catchy melodien) daar brult, stampt en blaast de voorwereldlijke olifant triomfantelijk zijn slurf in je oren en tettert je knettergek tot je van duizeligheid het snot voor de ogen en de stront in je broekspijpen headbangt. Zoals dit album knalt, knallen er maar weinig dit jaar. De ware Mastodonmaniak weet dit al sedert half februari, aangezien zes van de zeven nummers zeker vijf weken voor de releasedatum gelekt waren. Het beste (en met zijn dertien minuten veruit langste) nummer 'The Last Baron' bleef echter geheim en blijkt een verpletterend epische apotheose waarin full steam power, onnavolgbare variatie, eclectische complexiteit en helse riffs door de speakers bulderen, waarin zelfs Tool-toefjes en Dream Theater-achtige hi-tech metal soepeltjes worden afgewisseld met knallende thrash metal, sludgy hardcore, seventies prog en psychedelische metal.

De band heeft in navolging van 'Blood Mountain' het progressieve karakter dus verder uitgediept, maar nu met veel meer zeggingskracht. Eendimensionale snelheidsduivels en decibelfetisjisten zullen nu definitief afhaken (alsof Mastodon ooit van eenvormigheid verweten kan worden), maar daar komt zoveel sfeer en hypnotiserende diepgang voor in de plaats dat er zowaar een kritische kanttekening opdoemt: passen de zangcapaciteiten van Brent en Troy nog bij deze sound die door de band is ontwikkeld? Natuurlijk zijn de venijnige, soms express zeurend klinkende zanglijnen en stoere oerkreten van Brent en Troy onlosmakelijk verbonden met Mastodon's totaalgeluid (de growls en grunts zijn tot een minimum gereduceerd) en ze ontwikkelen hun cleane stem gelijk als bijvoorbeeld Mikael Akerfeldt bij Opeth, maar feitelijk zijn het geen briljante zangers. Was ook nooit nodig, want hun stemmen pasten prima in de gestructureerde chaos, maar toch zou ik benieuwd zijn hoe de zanglijnen van 'Quintessence' geklonken zouden hebben met bijvoorbeeld Chris Cornell, al was het maar om deze collaborateur weer in het rockwereldje te trekken, aangezien hij nu for Chris(t)'s sake de stiefvader uithangt van Justin Timberlake en Britney Spears. Geen Chris, maar Scott Kelly komt traditiegetrouw wel even opdraven voor een klein gastrolletje en het fabeltastische artwork is weer een vertrouwd meesterwerkje van de andere vaste gastspeler Paul Romano.

De albumtitel is trouwens geen archasche arty-farty spelling van het woord sky, noch is het een suffe tikfout, maar het is de naam van de vroeg overleden zus van de immer weergaloos drummende Brann "Octopussy Dailor. Zij blijkt ook een inspiratiebron te zijn voor de songteksten, al zijn die als vanouds vage shit, waarin onder meer Russische tsaren (wel grappig dat na Type O Negative nu ook Mastodon is gevallen voor de "charmes van Rasputin), ruimtereizen, out of body ervaringen en Stephen Hawkings theorie over wormgaten dwars door elkaar de revue schijnen te passeren. Typische Mastodon idioterie dus, al zit er onder de oppervlakte vast een heleboel filosofische en metaforische onderbouwing, zoals dat dit album over "lucht gaat, het vierde en laatste element na vuur ('Remission'), water ('Leviathan') en aarde ('Blood Mountain'). So what's next? Enfin, dat zien we dan wel weer, eerst maar zorgen dat je op tijd bent op het Sonisphere Festival 20 juni a.s., want de openingsact is wat mij betreft de hoofdact. Alles wat er na komt is hooguit een leuke afterparty of cooling down. 'Crack The Skye' is het beste album van een band met een toch al angstaanjagend sterke discografie.

Note: het album is weer in diverse formats en geluidsdragers te verkrijgen, waaronder een versie met bonus DVD (waarop een making of en een track-by-track commentaar van de band), een Japanse editie met ZZ-Top cover 'Just Got Paid (met Billy Gibbons!), een superdeluxe en ondertussen al uitverkochte 3D-editie met lithos en weet ik veel wat niet meer en er is zelfs een instrumentale "soundtrack versie bij iTunes te bestellen. Ideetje voor een karaoke-avondje in huize Chris Cornell?

<< vorige volgende >>