Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Somnolent - Monochromes Philosophy

Somnolent - Monochromes Philosophy

Label : Solitude Productions | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : 'Monochromes Philosophy' van Somnolent heeft me geleerd dat het ook in het ultratrage zware funeral doom genre nuttig is om het kaf van het koren te scheiden. Somnolent komt uit Oekraïne (Odessa), bestaat uit vijf man en werd opgericht in 2006. Dit album is hun enige volledige met een tijdsduur van bijna een uur. Dat was me het beste uurtje niet. Maar goed, hiervoor brachten ze een demo uit en erna zouden ze vreemd genoeg ook nog twee split cd's gemaakt hebben, maar we hebben het hier over 'Monochromes Philosophy'.

Wanneer ik lees dat het funeral doom betreft, zet ik me altijd al een beetje schrap, want dit is immers de traagste, zwaarste en helaas ook meestal meest eentonige substijl van mijn geliefde doom metal genre. Het lijkt me best om mijn gedachten op de voet te volgen tijdens deze kennismaking met Somnolent. Het eerste nummer 'Unrequited Love To Reverie' duurt zestien minuten. Ik sluit de ogen en dromerige, trage muziek vult de kamer. Vloeiende gitaarsolo's verlichten de boel. Zware grunts doorklieven de zinderende riffs, af en toe zelfs evoluerend naar een schelle schreeuw. Een lage stem spreekt geheimzinnige taal terwijl drums een repetitief patroon spelen. Tot hiertoe klinkt het zoals funeral doom hoort te klinken. De opnamekwaliteit is niet echt goed en de overgangen zijn nogal vreemd, maar kom. Die doorlopende iele solo's gaan toch wel wat irriteren in plaats van charmeren, denk ik zo. Er is gelukkig ook een tof gesproken stuk, gedeclameerd met gebroken stem. Het achttien minuten durende 'Monochromes Philosophy' volgt. Zware, lang aangehouden riffs en noten weerklinken. De muur van geluid houdt op, maar even later davert mijn huis op onmenselijke basklanken. Dit is ultra zwaar! Het begint ook wat eentonig te worden. Ik betrap mezelf erop dat ik ga kijken hoelang dit nummer nog duurt. En wat is dat met die fijne gitaarsolopartijen? Ze lijken wel vals te klinken. Wat doen ze nu? Dit is echt niet goed.

Het derde nummer 'Paradoxes Of The Universe' duurt zestien minuten en wordt met duistere stem aangekondigd. Hemeltje! Nu staat de leadgitaar toch wel echt heel erg vals. Dit is tenenkrommend om aan te horen! En de man weet van geen ophouden! Constant zit hij te soleren, dus je kan er niet naast luisteren. Het sterft weg en het zwelt terug aan en nog meer valse noten volgen. Hoe durven ze dit uitbrengen? Horen ze dat zelf dan niet of is dit een nieuwe vorm van kunst waar de charme me ontgaat? Enfin, er volgt nog een instrumentaal nummer van zeven minuten, maar aangezien het leed ditmaal niet bij de vocalist ligt, valt deze zompige vertoning niet meer te redden.

<< vorige volgende >>