Primordial - Imrama

Primordial - Imrama

Label : Metal Blade | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Re-release

Richard G. : Het derde of vierde label dat zich met de catalogus van Primordial bemoeit (en hopelijk het laatste) is de huidige broodheer van de band, Metal Blade. De Ierse black metal helden waren zelf in het verleden lang niet altijd blij met heruitgaven van hun eerste werken (ik herinner mij expliciete oproepen aan fans om de Karmageddon Media re-releases vooral niet te kopen). Aangezien Nemtheanga deze keer zelfgeschreven liner-notes aanleverde (met daarin nog steeds het advies om de plaat niet aan te schaffen als je hem al hebt, wat een beetje raar is aangezien je het boekje op dat moment al aan het lezen bent) wordt het Metal Blade initiatief echter wel door de band gesteund.

De eerste vier platen zullen opnieuw uitgebracht worden en het debuut 'Imrama' (1993) is logischerwijs als eerste aan de beurt. Het is prachtig om (met een opgekalefaterd geluid) de muzikale oorsprong van de band terug te horen. Het oergeluid van Primordial lag een stuk dichter tegen de oerblackmetal aan en ook de melodische death/doom scene (My Dying Bride / Paradise Lost) van begin jaren 90 leek nog een grote invloed op de jonge Ieren te hebben. Toch valt de epische aanpak reeds op. Ook de Ierse folkinvloeden vormden al een prominent aandeel, zij het strikter gescheiden van de metalen klanken en minder subtiel doorheen het materiaal verweven dan tegenwoordig het geval is.

Naast het opgepoetste geluid is deze gelimiteerde uitgave ook gestoken in een zeer chique zwarte slipcase met erop in goud een detail van de cover uitgelicht. Als bonus is de demo 'Dark Romanticism' toegevoegd (waardoor je 'The Darkest Flame' en 'To The End Of The Earth' in twee versies kunt beluisteren) en als klap op de vuurpijl is er ook nog een (tegenwoordig welhaast verplichte) bonus DVD toegevoegd. Het aardige hiervan is dat men er duidelijk voor heeft gekozen om van deze heruitgave een congruent tijdsdocument van de band haar begindagen te maken. We zien Primordial dus niet anno 200X met een strakke set, vanuit tien camerahoeken een apathisch festival publiek vermaken. We zien de band in 1994 aan het werk, tijdens de eerste show buiten Dublin, gewoon met n old school camera die nog net een beetje kan in- en uitzoomen. Natuurlijk is het geluid wat brakjes en de beelden nog brakker en korreliger, het sfeerbeeld dat gecreerd wordt is echter heerlijk authentiek. Een predikaat dat perfect past bij Primordial en tegenstrijdig genoeg ook bij deze heruitgave.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

<< vorige volgende >>