Def Leppard - X

Def Leppard - X

Label : | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Ik krijg een beetje de indruk dat te veel van mijn recensies met een positieve waardering worden afgesloten. Om niet de indruk te wekken dat ik dan ook maar alles leuk vind, heb ik een plaatje uitgezocht waar ik dan wel wat op te kankeren heb. De keuze is gevallen op de hardrockdinosauriërs Def Leppard.

De band bestaat al een kwart eeuw en hebben ondanks hun Britse nationaliteit vooral veel successen geboekt aan de andere kant van de oceaan. Dit was te danken aan hun zéér catchy sound, vol met rijkelijk dichtgesmeerde arrangementen en meerstemmige backgroundvocals. Geen hardrock, maar hardpop. Vooral in de jaren 80 liepen letterlijk vele miljoenen Amerikanen met hun platen weg. Nu was én ben ook ik nog immer een liefhebber van hun jaren 80 werk. Want ook al werd hun sound met 'Hysteria' (1987) wel erg veramerikaniseerd, de liedjes waren gewoon sterk. Maar wat ze begin jaren 90 met 'Adrenalize' produceerde was nog gladder dan een gelikte boterham, waar zelfs de honden geen brood van lustten. Getverdrie! Prompt had ik als straf hun daaropvolgende schijven 'Slang' (1996) en 'Euphoria' (1999) volledig links laten liggen, ondanks de geruchten dat ze weer een beetje peper in hun kwijlerige sound hadden gevoegd. Nu hoorde ik onlangs goede verhalen over deze nieuwe plaat, dus ik dacht: laat ik het maar weer 'es proberen!

Met een luchtig akoestisch gitaartje wordt openingsnummer 'Now' ingeleid dat ondanks de verontrustend glijerige 'oohz' en 'aahz' van de backgroundvocals een vrij stevig karakter heeft - voor Def Leppard-begrippen dan - en met zijn soms licht oriëntaals gitaarsound wat aan The Tea Party en Led Zeppelin doet denken, terwijl de Joe Elliott's zanglijnen wat in de lijn van Neal Morse (Spock's Beard) liggen. Wel okay derhalve.

Maar al bij het 2de nummer gaan ze onvergeeflijk de fout in: 'Unbelievable' lijkt snotvolblomme wel een afgekeurd nummer van Westlife, Backstreet Boys, of hoe heten al die eunuchjes van tegenwoordig? En wat blijkt? Het nummer is dan ook o.a. geschreven door ene Max Martin, hofcomponist van inderdaad de Backstreet Boys en zelfs Britney Spears! Maar dat het nog erger kan, bewijzen ze met 'Long Long Way To Go'. Dat is gewoon zo'n fucking dancepop-ballad! En ja hoor, alsof ik het al aanvoelde: bij nadere bestudering blijkt dit nummer te zijn geschreven door een gozer die zich bezighoudt met de wegwerppop van Westlife, Atomic Kitten en andere muzikale snackbendes. Jezus Grrrristus, is dit nu de band van 'Rock Brigade', 'Rocks Off', 'Let It Go' en andere geweldige hardrockclassics? Okay, die songs waren uit hun vorige (NWOBHM-)leven, maar de metamorfose die de band sinds 'Pyromania' (1983) is ondergaan, is ondertussen wanstaltiger dan de komkommersjiële gedragingen van Metallica en Paradise Lost bij elkaar. Nummers als 'Everyday', 'Gravity' en 'Let Me Be The One' gaan gewoon nergens over: wat een pulp! En op het AC/DC-meets-Mötley Crüe nummer 'Four Letter Word' zit ook niemand te wachten. En sowieso vergt de aal- en aalgladde productie nogal wat van je zelfbeheersing om niet meteen een of andere rauwe oldschoolblack metal-CD op te zetten om weer even op adem te komen van die overload aan mierzoete popmetal. Maar goed: da's nu eenmaal het handelsmerk van deze band. Alleen hoeven ze dat er niet extra in te wrijven, want moet je ook zien hoe ze zich op de foto gedragen, midden in het CD-boekje. Alsof ze zich de nieuwe Boyzone wanen…verdomme zeg, jullie zijn veertigers en (voormalige) hardrockers! Hou 'es op met die kinderachtige flauwekul!

Toch zijn er wel spaarzame lichtpuntjes, vooral in het 2de gedeelte van de CD, zoals de pittige 'Girl Like You', 'Scar' en het enigszins aan King's X memorerende 'Kiss The Day' (de invloed van die laatste band spookt hier en daar wel wat vaker, al dan niet bewust, rond). En ook de sfeervolle semi-ballad 'Torn To Shreds' is een mooi nummer in de lijn van 'Love And Affection' en 'Bringing On The Heartbreak'. En dat vibrerende, licht psychedelische synthesizertje in het 'Love Don't Lie' klinkt als "leuk gevonden”, maar hebben ze eigenlijk gewoon gepikt uit Seal's 'Crazy'. Jammer dat het nogal gezapige nummer pas laat op gang komt.

Och… ze zullen er uiteindelijk wel weer genoeg CD's in Amerika van verkopen om hun hypotheken er de komende 3 jaar mee af te lossen, maar ik denk niet dat er veel mensen in Europa in het algemeen en Nederland in het bijzonder hun tijd moeten verspillen aan deze digitale slijmjurkenparade.

<< vorige volgende >>