Listen live to Radio Arrow Classic Rock
DeadHead - Depression Tank

DeadHead - Depression Tank

Label : Displeased Records | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Tormentor Erich : De thrash metal cd van de maand januari was ongetwijfeld 'Hordes Of Chaos' van Kreator, een album dat vier jaar na het laatste studio album werd uitgebracht. De thrash metal cd van de maand februari is wat mij betreft 'Depression Tank' van DeadHead, ook een album dat vier jaar na het laatste studio album op de mensheid wordt losgelaten (de re-release van 'Kill Division' niet meegeteld). Zijn er verder nog gelijkenissen? Nou ja, afgezien van het feit dat beide bands op hun nieuwste werkjes klinken zoals we dat van hun verwachten niet echt, daarvoor is de muziek te verschillend, maar ook weer niet minder boeiend.

Op 'Depression Tank' trekt DeadHead weer enorm fel van leer. Men laat die bekende mix van mid tempo gedeeltes en snelle stukken horen, waarbij ditmaal opvalt dat de snelle stukken niet allen duidelijk meer aanwezig zijn, maar ook nog eens heel erg snel zijn. Vooral drummer Hans Spijker heeft het in de studio blijkbaar behoorlijk op zijn heupen gehad. Luister maar eens naar tracks zoals 'Firegate', 'Pesticide' en 'Hateland', het lijkt wel of hij zijn armen en benen verliest, zo erg gaat hij tekeer. En dat is nog niet alles. De riffs zijn ijzersterk en ook de korte maar meedogenloze solo's passen prima in het geheel. Voeg hierbij de snijdende stem van nieuwe zanger annex bassist Ralph de Boer en je zult begrijpen dat dit album af is. DeadHead blijft hun stijl trouw en heeft het gepresteerd om binnen hun grenzen toch grensverleggend bezig te zijn. Men heeft via 'Depression Tank' hun stijl verder geperfectioneerd en dat is een heel groot compliment waard. Producer Robert Slump en oud zanger Tom van Dijk hebben het viertal in de Zwolse Hooiland Studio bijgestaan en mede hierdoor klinkt het album krachtig en goed. De songs verzuipen niet in een brij van geluid maar kunnen mede dankzij deze productie als goed in het gehoor liggend worden bestempeld, en dat is best een prestatie bij zoveel geweld.

En nu weet ik ook wel dat een andere (zeer gewaardeerde) Lord wel eens over dit viertal heeft gezegd dat men soms iets te weinig variatie in het oeuvre heeft zitten. Deze keer is dat ook niet anders, want met uitzondering van het logge 'Nero Dies' en het rustige, akoestische einde van 'Daemonique' is het dus enkel snel met hier en daar een mid tempo gebeuren erbij. Ik moet echter bekennen dat ik dat prima vind zo. Als een band zo energiek kan spelen en daarbij toch songs weet te schrijven die geen moment vervelen en die ook nog eens met iedere luisterbeurt beter worden (lees: een groei plaat) dan krijgt deze band van mij een groot applaus.

<< vorige volgende >>