Listen live to Radio Arrow Classic Rock
VAKA - Kappa Delta Phi

VAKA - Kappa Delta Phi

Label : Murkhouse Recordings | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Wat is er toch met Zweden? Zou het werkelijk komen door de lange koude winters waarbij het amper licht wordt dat er ongeveer evenveel geweldige bands uit Zweden komen als dat er Zweden zijn? Of zit er misschien iets in het drinkwater - of de aquavit?

Het laatste bewijs van de Zweedse muzikale genialiteit komt uit Borlänge, een provinciestadje in midden-Zweden, qua grootte vergelijkbaar met Sneek. Niets ten nadele van Sneek, maar hoeveel Sneekse bandjes ken je nu helemaal? En mocht je er al eentje kunnen noemen, dan heeft die vast geen wereldwijde platendeal. Nee, dan Borlänge. Het was al de stad van gitaarbands Mando Diao, Sator en vooral Dozer en nu kunnen we VAKA toevoegen aan de lijst bands uit Borlänge die ook buiten Zweden bekend zijn.

VAKA is eigenlijk geen band, maar een soloproject van Karl Daniel Lidén, een aantal jaren geleden drummer bij Dozer en nu vooral actief als geluidstechnicus / mixer (hij heeft bijvoorbeeld de nieuwste cd van Dozer gemixt). 'Kappa Delta Phi' heet de debuut-cd en die heeft ondanks de titel niets te maken met Amerikaanse studentenverenigingen. De gemiddelde Amerikaanse college-jock zal waarschijnlijk niet al te veel begrijpen van de originele mix van post-metal (het hippe metalgenre van het moment) en jaren zestig/zeventig rock en doom. Hij zal al snel de cd hoofdschuddend ter zijde leggen - of uit het raam smijten, maar ja… het is ook geen muziek die voor hem bedoeld is. De complexe nummers met een hoofdrol voor drums en toetsen zullen zeker niet iedereen kunnen bekoren, maar als je even geduld hebt dan hoor je post-metal zoals post-metal bedoeld is. Geen zoveelste Neurosis-kloon, maar met recht muziek die een stap verder is dan metal. De metal voorbij, is dat niet wat er met post-metal bedoeld wordt of zou moeten worden? Lidén heeft wel gitaristen uitgenodigd om mee te spelen, zijn maatje Tommi Holappa van Dozer bijvoorbeeld, maar de gitaar domineert nu eens niet. Keihard opgenomen drums, heel veel mellotron en een bonte verzameling analoge synthesizers bepalen het geluid. En passant wordt bewezen dat je geen gitaar met vette distortion nodig hebt voor een heavy album. Jaren geleden hadden we Cop Shoot Cop met twee bassen en geen gitaar, nu is er dus Vaka. Zo kan het dus ook. Voor het eerst in tijden weer eens avant-garde metal (different metal, post metal, you say potato, I say potato) die werkelijk luisterbaar is.
Uiteraard heeft Lidén zelf de techniek gedaan en hij had geen beter visitekaartje kunnen verzinnen voor zijn eigenlijke werk: 'Kappa Delta Phi' (nog steeds geen idee waar dat voor staat) klinkt als een klok. De suizende mellotron en knallende drumpartijen zijn natuurlijk al een belevenis op zich, maar ze worden gebruikt in sterke nummers die het ene moment klinken als Mastodon met synthesizers en het volgende moment als een metal-uitvoering van Sisters of Mercy. Doom meets sludge meets new wave. Maar dan net even anders. Het is in ieder geval een belevenis, van begin tot eind.

Normaal gesproken neem ik de informatie die de platenmaatschappijen aanleveren met heel veel korrels zout, maar in het geval van VAKA geloof ik het meteen: "misschien één van de sterkste debuutalbums in het genre...". "En één van de beste platen van 2009, nu al,” denk ik er bij. Als ik nu kon bedenken welk genre...

<< vorige volgende >>