Meshuggah - Nothing

Meshuggah - Nothing

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Heren metalmusici, daar is-tie dan hoor: de nieuwe CD van jullie favoriete band Meshuggah! 4 Jaar na 'Chaosphere' weer een tiental op-het-verkeerde-been-zettende beukthrash voor een eindeloze akkoordeninspiratie. De sound is ten opzichte van hun debuut 'Contradictions Collapse' (1991) niet wezenlijk veranderd. Sterker nog: voorganger 'Chaosphere' was, zoals de titel al doet vermoeden, wat extremer in de compositiebehandeling, terwijl deze nieuwe CD wat meer teruggrijpt op de sound van hun debuut en hun cult-classic 'Destroy Erase Improve'. Dat betekent zoveel als: superstrak en bikkelhard hakkende, staccato riffs die met regelmaat van de klok van de vierkwartsmaat afwijken, daaromheen een tapijt van vreemde gitaarakkoorden geweven en dwars daardoorheen de Phil Anselmo-achtige schreeuwvocalen van Jens Kidman. En dit alles in een ijskoude, maar knetterharde productie. Een geluid dat enigszins met de "Wall Of Sound van Devin Townsend te vergelijken is.

Ter gelegenheid van deze CD heb ik nog maar 'es alle CD's van deze band uit de kast gevist en heb ik eens een Meshuggah-week ingelast. Kwam ik er prompt achter dat in al mijn gretige, materialistische inhaligheid hun CD 'Chaosphere' per ongeluk 2 keer gekocht heb. Maar tijdens het luisteren van hun 5 CD's (incl. verzamelaar 'Rare Traxxx') en 2 mini's kwam ik er tot mijn grote spijt achter dat ik deze band toch niet zo indrukwekkend vind als ik altijd had ingeschat. Heb ik te veel met jan en alleman mee lopen lullen over hoe goed deze band wel niet was, of is mijn smaak wat verandert? Ik vond namelijk ook de eerste draaibeurten van 'Nothing' niet erg meevallen. Tuurlijk; de power, de agressie, het bijna angstaanjagend strakke spel is zonder meer indrukwekkend en ook de productie is krachtiger en helderder dan ooit tevoren, maar de muziek lijkt bijna een mathematische versie van 'nu metal' zonder de melodische momenten. Een bundeling van snoeihard gespeelde riffs, maar iets van een "song ben ik niet tegengekomen. Zelfs na circa 10 keer draaien wilde het kwartje bij mij niet vallen en werd ik eerder wat moe van die monotone schreeuwlelijkerd Jens Kidman. "Jesus, am I getting too old for this shit?, zat ik te denken. Het viel me gewoon tegen (van mezelf) dat de band mij tegenviel. Dit gevoel had ik ook met hun oudere CD's. Alleen het juist meer geflipte 'Chaosphere', waarin Fredrik Thordendal net even wat gefreakter met zijn gitaar door de bocht heen vliegt, sprak me juist nog het meeste aan. Misschien omdat er voor de niet technisch geoefende luisteraars, zoals ik, dan toch nog iets anders gebeurd dan het op elkaar stapelen van complexe riffs.

Achteraf kom ik er eigenlijk nu pas achter dat ik toch niet zo veel kan met de sound van Meshuggah. Nouja, je kan tenslotte niet alles geweldig vinden Onderstaand cijfer is dan ook puur subjectief (hoewel ik dat ook te allen tijde doe, ik zeg het er nu nog maar 'ns ter verduidelijking bij) en liefhebbers van 'Destroy Erase Improve' kunnen deze CD evenzogoed blind, doof en met wild enthousiasme ontvangen.

<< vorige volgende >>