The Berzerker - Dissimulate

The Berzerker - Dissimulate

Label : Earache | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : HAKKUHHHHHHH!!!!!!!

Ht metal-excuus om met house uit je dak te gaan levert hun 2de schijfje met extreme teringherrie. Voor wie The Berzerker niet kent: zij zijn grindcore-fans met een voorliefde voor keiharde techno-hardcore. Dus hebben ze de 2 meest extreme varianten van de 2 meest extreme stijlen uit het muziekspectrum bij elkaar gehusseld en daar een soort van grindhouse van gebrouwd. Voor een referentie: probeer de verzamelaar Hellspawn eens te pakken te krijgen. Of denk aan Alec Empire's digitale waanzin, maar dan minder "punk en meer vanuit een (death/grind)metalhoek benadert. Ook vanwege de (soms behoorlijk zieke) grunts en screams en de standaard bas, gitaar en drum(computer) waar de band zich van bedient, maakt The Berzerker duidelijk meer metal dan house.

Toch hebben ze dankzij een op hol geslagen drumcomputer en frequent gebruik van elektronica de nodige linken met snoeiharde techno. Maar vergeleken met hun 1ste CD 'The Berzerker' (2000) is die drumcomputer ook een klein beetje het euvel van deze CD. De band dacht dat het nog sneller opschroeven van de drummachine wellicht nog opgefokter en agressiever zou overkomen, maar uiteindelijk vind ik het juist aan kracht inboeten. Die zware 'gabberachtige' bassdrum-beats zijn grotendeels verloren gegaan en hebben plaats gemaakt voor meer hypersnelle Wibi Soerjadi-op-potten-en-pannen-gekte. Ze gooien alle drumpatronen in de PC en laten deze soms met een topsnelheid van 300 BPM (of zoiets) er weer uitrazen. Soms wordt dat zo overdreven, dat het gewoon lachwekkend wordt (vooral halverwege 'Death Reveals' schoot ik letterlijk in de lach en dat kan toch niet de bedoeling zijn?). Maar begrijp me niet verkeerd: deze band is nog steeds ongelooflijk extreem en hebben een behoorlijke 'fucked up' sound. Even een insiders-vergelijking: alsof Murder Sounds een song van Suppository covert en door Neophyte laat mixen (Geloof me: da's behoorlijk pittig!). De sound is ten opzichte van de 1ste CD wel wat helderder en duidelijker geworden, zodat Berzerker's snelheidswaanzin niet helemaal als een ongeleid projectiel alle kanten opstuitert, maar toch vond ik uiteindelijk hun vorige CD net even iets meerintimiderend. Halverwege de CD is er dan toch even een soort van rustmoment (nouja, rust?) met wat minder snelle nummers, waarbij ik dan moest denken aan een extremere variant van Slipknot ('Last Mistake' en 'Painless'). Verder ontlopen de nummers elkaar niet zo veel qua stijl, sfeer en "compositie (zal ik het woord "arrangement ook nog gebruiken, of wordt het dan wel heel erg lachwekkend?): het is allemaal gewoon n bak verschrikkelijke tyfusherrie! Als ik dan toch wat favoriete nummers uit deze kolkende brij van furieuze waanzin moet kiezen, dan worden dat 'Failure' en 'No One Wins'. Ja, want op zich vind ik het allemaal zo slecht nog niet: ik waardeer deze poging van 'hard-harder-hardst-en-snel-sneller-snelst' wel. Alleen jammer van die incidentele slapstick-behandeling van de drumcomputer. Misschien de volgende keer vragen of Pete Sandoval of Tony Laureano eens een keertje komt indrummen?

Wat ik me wel afvraag is welke doelgroep The Berzerker denkt te bedienen: voor metalheads zijn ze toch behoorlijk veel met house aan het knoeien en de technofreaks zullen wel afknappen op de vette metalgitaren, het in de rondte kotsend gebrul en misschien is dit sowieso veel en veel te hard voor hen? Tja, het zal dan wel voor fans van beide markten zijn. En het zou me niks verbazen als er daar toch nog een flink aantal van rondlopen

<< vorige volgende >>