Threshold - Critical Mass

Threshold - Critical Mass

Label : Inside Out | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Een van de smaakmakers van de huidige progmetal-scene laat weer van zich horen. Een kleine anderhalf jaar na de geweldige CD 'Hypothetical' is er nu al de opvolger, voor Threshold-begrippen (en sowieso naar huidige release-maatstaven) best wel aan de rappe kant. Daarbij komt dan nog dat hun oudere CD's eerder dit jaar opnieuw zijn uitgebracht en waren ze ook nog begin augustus in Nederland voor wat concerten (lekker gepland zeg: in hetzelfde weekend als Wackenshit!). Dus de band is nogal in de weer. Maar denk nu niet dat deze 6de studio-cd een haastklus is geworden. Wis en waarachtig niet!

Een vol uur hoor je weer een gepassioneerde vorm van melodieuze, slepende en epische symfometal. Eh, ik kan wel progmetal zeggen, maar eigenlijk is er natuurlijk niets 'progressiefs' meer aan. Al vanaf hun debuut 'Wounded Land' (1993) weet je wat je van deze band kunt verwachten. Alleen hebben ze de songs nog beter uitgewerkt, klinkt de productie (net als bij 'Hypothetical') nog voller, warmer en dynamischer en zijn er nu geen songs meer die voor andere songs hoeven onder te doen. Natuurlijk zullen sommige puristen zweren bij de oudere CD's die zijn gezegend met de magische stembanden van Damian Wilson, maar ik vind dat deze 3de CD met de al-niet-meer-zo-nieuwe' zanger Andrew 'Mac' McDermott hij zijn draai definitief n uitstekend heeft gevonden. Zijn stem is wat beperkter, meer 'tenor' en wat 'snerpender' dan die van Damian, maar hij zingt nooit boven zijn kunnen, waardoor er nu geen moment meer is dat je denkt "auw, niet zo hoog gillen! Integendeel: alle zanglijnen lost Mac nu zingend op, zonder te vervallen in brullen of gillen. (Niet dat hij nu dat echt de gillende keukenmeid uithing, maar in het verleden ging hij wel 'ns de hoogte in waarbij z'n stem nogal dunnetjes werd). Trouwens, ik had altijd begrepen dat Damian Threshold had verlaten, omdat hij geen feeling meer had met metal. Mhhh waarom staat hij dan deze maand wel met Arjen Lucassen's 'Star One' op de buhne? Maar goed, laat ik geen ouwe koeien uit de sloot dreggen. Daarbij: Threshold heeft ondertussen wel bewezen dat het net zo goed topplaten kan maken zonder de karakteristieke stem van Damian.

Werd voorganger 'Hypothetical' nog ontsierd door een misselijkmakende draak van een ballad ('Keep Your Head Up'), deze keer hebben ze de 'sensitieve' momenten subtiel ingekapseld in langere nummers, waardoor al te zoete passages niet meer zo storend op je darmkanaal werken, maar meer dienst doen als verfijnde breekpunten voor de epische symfometal. En of je nu luistert naar de machtige opener 'Phenomenon' met de nu al klassieke melodielijn, de kippenvelbezorgende semi-ballad 'Falling Away', de zware riffs van 'Fragmentation', of de extreem lange afsluiter 'Critical Mass' (13'35), alles zit prachtig mooi in elkaar. Bombastische, bijna pompeuze metal, hypergevoelige ballades, krachtige riffs, meesterlijk meeslepende, melancholische melodien en intelligente, met passie gezongen teksten: alle muzikale emoties zitten gebundeld in een achttal composities die je als luisteraar een uurtje los van de wereld maakt. Echt dat je zegt: deze plaat luister je in n adem uit!

En zoals we ondertussen van Inside Out gewend zijn, is er ook een gelimiteerde 2CD-versie verschenen in zo'n superluxueuze 'miniboekwerk-verpakking' waarbij het woord 'digipack' te kort schiet (net zoals bij Star One, Transatlantic en de laatste Flower Kings en Spock's Beard). Hierop staan 'Phenomenon' in een edited versie (oh? Betekent dit airplay-aspiraties?), 2 niet eerder uitgebrachte songs en allerlei frutseltjes voor de PC. Kortom: kopen die hap!

<< vorige volgende >>