Entwine - Painstained

Entwine - Painstained

Label : Spinefarm | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Entwine is één van die bands die halverwege de jaren negentig ontstonden in Finland en vanuit een death metal combo geëvolueerd zijn naar een meer toegankelijke vorm van gothic rock. Toen ik las dat ze alweer opgeschoven waren naar een meer mainstream geluid hield ik even het hart vast, maar dit valt allemaal best mee. Deze band schrijft namelijk fantastische nummers en dat hebben we nodig in een wereld waar bandjes zich profileren met een kordaat geluid, maar waar ik nogal eens tevergeefs op zoek ben naar de compositie.

Elke band zijn aanpak, en bij Entwine betekent dit tien nieuwe en beklijvende composities. 'Painstained', het zesde volledige studioalbum, vangt aan met een doorjagend, snel nummer. 'Soul Sacrifice' heeft wat oosters aandoende gitaarlijnen en rijke toetsenarrangementen, maar is toch vrij heftig rockend. De nieuwe single 'Strife' daarentegen, zoekt het niet verder dan zijn toegankelijkheid behouden, al is er wel een knappe gitaarsolo. Het gitaarwerk is zoals steeds bovengemiddeld op dit album. Met 'Dying Moan' verrassen ze me. Aanvankelijk raak ik in Led Zeppelin sferen (keyboards à la 'No Quarter') maar zanger Mika Tauriainen heeft verdomd goed naar Vinny Cavanagh geluisterd en dit hoogtepunt lijkt me dat ook een compositie die op het nieuwe Anathema album had kunnen staan (mocht dit ooit nog uitkomen). Hier komt Entwine echt verrassend goed uit de hoek!

We hebben inderdaad een aantal vlotte composities zoals 'Beautifully Confined' (ik ben ooit Live fan geweest in den beginne), 'Greed Of Mankind' (vervormde zang maar aanstekelijk), de bijna punky rock attitude van 'Dead By Silence' en het aan Radiohead verwante 'Caught By Desire'. Toch heb ik hier niet alles mee gezegd. Vreesde ik bij een luchtige aanpak weinig diepgang, het tegendeel is waar. De hoogdagen van de grunge herbeleef ik in het gevoelige 'Lost In My Denial', het donkere 'Hollow' geeft me kippenvel en de afsluiter 'Say Goodbye' pakt me door zijn melodramatisch timbre. Het mag dan niet "true” klinken, Entwine schrijft van op afstand (in Finland) je dagboek…

<< vorige volgende >>