Wino - Punctuated Equilibrium

Wino - Punctuated Equilibrium

Label : Southern Lord | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Al sinds mensenheugenis blijkt een trio al wat nodig is te zijn als het aankomt op een stevige portie rock. Dat is al zo sinds Jimi Hendrix en zijn Experience en Cream met Eric Clapton voordat hij een gezapige spencerdragende softie werd. En heden ten dage is het aantal powertrio's niet meer op twee handen te tellen. Een nieuwste loot aan de overvolle boom is het trio Wino, genoemd naar Scott "Wino Weinrich. Weinrich zal vooral de geschiedenis in gaan als een van de eersten die Black Sabbath als inspiratiebron koos in een periode (midden jaren tachtig) dat dit absoluut niet hip was. Met Saint Vitus was hij zijn tijd ver vooruit en al was het niet altijd even best, zonder Saint Vitus zou het metallandschap er nu heel anders uit zien.

Bij het luisteren naar het eerste album van Wino moest ik meteen denken aan Cream. Niet omdat Wino net zo goed is als die band, verre van dat. Eigenlijk is het een gotspe om Wino en Cream in n zin te gebruiken, iets wat ik nu al twee keer heb gedaan. Nee, de voornaamste reden voor de associatie is het drumwerk van Jean-Paul Gaster, die zijn roffels normaal gesproken levert voor Clutch. Waar Ginger Baker er bij Cream voor zorgde dat het niet een gewoon bluesrockbandje was, zo zorgt Gaster er voor dat Wino niet volledig inwisselbare en saaie stoner/doom is. Zowel Gaster als Baker zijn bovenmatig genspireerd door jazzdrummers en dat zorgt voor net iets meer spanning in het geluid van de band.

En ondanks de legendarische status van meneer Wino, dat is precies wat de band Wino goed kan gebruiken. De songs die hij heeft geschreven voor 'Punctuated Equilibrium' zijn van het type ene oor in, andere oor uit en zijn finger-tapping gitaarsolo's heb je na twee nummers ook wel gehoord. Het is dat de ritmesectie zo goed is en het - zeker de eerste helft van het album - behoorlijk op Clutch lijkt (luister met name naar opener 'Release me' en 'Smilin' Road'), anders was dit een grote teleurstelling geworden. De jazzy en funky invloeden voorkomen in ieder geval dat Wino zo voorspelbaar eentonig wordt als Saint Vitus. Het is jammer dat het recensie exemplaar die Southern Lord stuurde niet de vier bonusnummers bevat die op een speciale 10 inch vinylschijf zullen worden meegeleverd bij de elpee. Volgens Wino zelf bevat de 10 inch de beste nummers Hij zegt het, ik heb het niet kunnen controleren.

Sommige mensen in de scene verdienen respect. Scott Weinrich is duidelijk n van hen. Het is niet niks om ruim 25 jaar tegen de klippen op doom en stoner te maken en bijna eigenhandig de fundamenten voor een genre te leggen. Maar dat betekent nog niet dat we hem heilig moeten verklaren. En zoals Saint Vitus en Hidden Hand leuke bands waren (maar zeker niets meer dan dat), zo is 'Punctuated Equilibrium' een aardig album, maar dat is meer ondanks dan dankzij Wino.

<< vorige volgende >>