Colosseum - Chapter 2: Numquam

Colosseum - Chapter 2: Numquam

Label : Firebox Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Geboren uit het getormenteerde brein van Juhani Palomäki toen de opnamen van het Yearning album 'Merging Into Landscapes' erg moeizaam verliepen, ontstond Colosseum. De bezieler van Yearning kon hier zijn extreemste duistere gedachten kanaliseren in traag voortschrijdende funeral death/doom metal. Eind 2007 konden we daar het eerste resultaat van beluisteren: 'Chapter 1: Delirium'. Toen dit debuut uitkwam meldde Juhani reeds in het interview dat er al vijf nieuwe songs voor een tweede cd klaarlagen om af te werken en het is dus logisch dat het tweede hoofdstuk alras opgenomen werd.

Het zijn zes lange doomsymfonieën en een ruimtelijk klinkende outro die de traditie van intense, zware funeral doom verder zetten met lage, vernietigende grommende grunts, veel toetsen, melodieus gitaarwerk en atmosferische passages. Maar… het woord doomsymfonie krijgt hier een aparte betekenis. Merkten we op de eersteling al een zekere vorm van orkestratie en invloed van klassieke muziek; op 'Chapter 2: Numquam' wordt dit nog veel meer uitgewerkt. Bovendien engageerde Juhani sessiemuzikanten voor fluit, trompet, cello en viool. De megalomane bombast die je hoort komt dus niet uit een doosje, maar heeft de ziel van rasechte muzikanten. Een ander punt is dat dit album toch een tikkeltje toegankelijker is. Het blijft zware funeral doom - en je gaat me niet horen beweren dat hier gelachen wordt - maar doordat er een grotere afwisseling is tussen zware doomnevels met grunts en verstilde rustgevende passages, blijft de aandacht constant behouden.

Hoe slaagt men daarin terwijl funeral doom door vele mensen beschouwd wordt als traag voortschrijdende, eentonige muziek? Wel, je moet goed aandachtig luisteren, maar bijvoorbeeld door het fluitspel in 'Demons Swarm By My Side'; de geregelde terugkeer van tokkelende, semi-akoestische gitaren, ingetogen door toetsen beheerste stukken, het orkest en de trompet en experimentele kosmische spielerei die de één als ambient en de ander als "muziek voor bij een documentair over de ruimte” zal bestempelen. Een mooi voorbeeld van dit laatste is het lange, experimentele 'Outro'. 'Narcosis' laat je niet verdoofd achter, want na een donderend stuk is er een verstild gedeelte met keyboards om dan met diffuse achtergrondgeluiden te eindigen. Het nummer dat me het meeste kippenvel bezorgd echter, is 'Prosperity'. Ik ben helemaal geen fan van blazers, integendeel, maar de symfonische arrangementen met trompetgeschal zijn gewoonweg imposant hier. Ik ben immers ook een Sear Bliss fan, maar dit even terzijde. 'Prosperity' heeft buiten de massieve orkestratie ook een ingetogen, plechtig stuk. Dan komen de gitaren terug aan bod en is er een prachtige gitaarsolo, waarna de volle orkestratie terug invalt. Ik heb trouwens de indruk dat de melodieuze gitaarpartijen wat verminderd zijn in vergelijking met het debuut. Conclusie: 'Chapter 2: Numquam' zal niet alleen funeral doom puristen aanspreken, maar alle muziekliefhebbers met een zwak voor de Finse, donkere melancholie.

<< vorige volgende >>