Ufomammut - Idolum

Ufomammut - Idolum

Label : Supernatural Cat | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : "Beter laat dan nooit” was mijn eerste gedachte toen ik zag dat 'Idolum' deel uitmaakte van de cd's die mij deze maand toebedeeld waren. Het nieuwste werkstuk van de Italiaanse band Ufomammut is tenslotte al meer dan een half jaar uit, maar bij een dergelijke release maakt dat niet uit. Het wordt vanzelf weer actueel, in dit geval doordat Ufomammut in april 2009 een van de acts is op het Roadburn festival. Als er een reden nodig was om alsnog deze cd te bespreken, dan hebben we die nu gevonden.

Ufomammut, een trio uit Tortona, een klein stadje in het noorden van Italië, kan zonder overdrijven worden gezien als een missende schakel tussen drone, stoner en spacerock. Met niersteenvergruizende baslijnen en andere bezwerende, repeterende klanken wordt al bijna tien jaar lang gewerkt aan een fanbase die - om mij onduidelijke redenen - nog altijd vrij klein is. Ufomammut blijft vooralsnog underground en dat is jammer. Goed, de heren maken geen bijster toegankelijke muziek. Gezellig even naar een concert van Ufomammut, het is een naïeve gedachte. Ufomammut is iets dat je ondergaat, iets wat je overkomt. Zoals de bandnaam al aangeeft is het een samenstelling van iets onbekends en iets groots en lomps. Het raast over je heen en als je geluk hebt lig je verdwaasd met gekneusde trommelvliezen je af te vragen wat er zojuist voorbij kwam. Paddestoelen, pillen, poeders etc.? Nergens voor nodig. Ufomammut is een trip op zich.

'Idolum' is slechts in details anders dan zijn voorgangers (meest recent 'Lucifer Songs' dat ook al weer drie jaar oud is). Zoals altijd is deze schijf prachtig verpakt. Het blijft de vraag of Ufomammut nu bestaat uit kunstenaars die ook muziek maken of muzikanten die erg leuk kunnen tekenen en schilderen. Ufomammut is namelijk ook Malleus, het kunstenaarscollectief dat bekend is om zijn bijzondere zeefdrukken. Muzikaal blijft het meeste bij hetzelfde. Er is nog steeds een voorkeur voor woordgrapjes met songs die 'Hellectric' en 'Elephantom' heten en - ook altijd lachen, gieren, brullen - de cd duurt 66 minuten en 6 seconden. Dat hiervoor een idioot lang (te lang) nummer nodig is dat een groot deel van de tijd maar wat voortkabbelt, vooruit. De fascinatie met het getal 666 blijft grappig. Zouden er veel metalheads zijn die weten dat Bijbelwetenschappers er tegenwoordig ernstig rekening mee houden dat het nummer van het beest 616 is en niet 666? Hmm… ik dwaal weer eens af.
Het enige echt vernieuwende op deze cd is de gastbijdrage van zangeres Rose Kemp op het nummer 'Ammonia'. Rose Kemp speelt met haar band ook op het komende Roadburn festival dus drie keer raden wie er een onverwacht gastoptreden gaat doen als Ufomammut daar het hoofdpodium onveilig maakt… De bijdrage van Rose bestaat uit engelachtig "lalala" gezang wat op zijn minst een verrassend contrast biedt met de normale vokalen, die tekstueel niet eens zo anders zijn maar dan wel een paar oktaven lager.

Betekent de geringe originaliteit dat 'Idolum' slecht is? Nee, zeer zeker niet. The Ramones speelden tenslotte ook meer dan dertig jaar varianten van hetzelfde nummer en ze waren daar erg goed in. Als band hoef je ook niet krampachtig te vernieuwen, je mag blij zijn als je iets van een eigen en herkenbaar geluid hebt. Ufomammut weet binnen de zelf uitgezette piketpaaltjes steeds weer de grenzen op te zoeken zonder dat de fans bang hoeven te zijn dat het niet als Ufomammut klinkt. Dit is logge, zwaar aangezette stoner / doom met een grote dot space om het af te maken. Als je er niet aan gewend bent: kleine hapjes nemen, dit is geen lichte kost. Voor de liefhebbers daarentegen, een delicatesse.

<< vorige volgende >>