Vertigo Steps  - Vertigo Steps

Vertigo Steps - Vertigo Steps

Label : Eigen beheer | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Ontdekking van de maand! Wat een weergaloos debuut. Fans van Green Carnation, Winds, Katatonia en ook Opeth moeten zeker verder lezen en mogen Vertigo Steps niet missen. Dit is het project van de talentvolle Portugees Bruno A., ooit actief in de cultband Arcane Wisdom. Om zijn inventieve muzikale ideeën ten uitvoer te brengen deed hij beroep op muzikanten uit Noorwegen, Finland en Portugal. De Fin Niko Mankinen (Misery Inc.) is verantwoordelijk voor de meeste zang met zijn warme, weemoedige stem, maar ook Rui Viegas en André Vasconcelos (beiden ex-zangers Arcane Wisdom) doen een flinke duit in het zakje, vooral dan voor een ruwer timbre. Alexandre Ribeiro (o.a. Desire) speelt fretloze bas en producer Daniel Cardoso levert een uitstekende drumprestatie terwijl we hem ook op piano en achtergrondzang horen. Stein R. Sordal (bas Green Carnation) zingt het prachtige 'Synapse (Sleepwalking Metaphorms)'. Dit alles onder leiding van Bruno zelf die vooral gitaar en toetsen speelt, maar ook al deze intense songs componeerde.

Deze aanpak doet me een beetje denken aan Amaseffer die in 2008 ook al met zo een knaller tevoorschijn kwamen. De muziek heeft toch de meeste raakvlakken met Green Carnation, maar is er zeker geen kopie van. Al tijdens het instrumentale esoterische 'Steps To Vertigo' besef ik dat dit speciaal gaat worden. Je zou dit een filmische, dreigende intro met etherische vrouwenzang (Sophie) kunnen noemen, het soort muziek waarbij je automatisch wegdroomt naar verlaten woeste berglandschappen en pure natuur. Maar daar is 'Vultures In My Dying Bed' dan: stevig rockend en toegankelijk en vooral met een perfect geluid om de veelgelaagde muziek (ook soms samplers en elektronica voor een lichte ambient touch) in goede banen te leiden. Dit gaat verder met het melancholieke 'The Swarming Process' en 'Fire Eaters': vlotte songs met de nodige doordachtheid. Een pianofragment hier, een knappe gitaarsolo daar, alles verloopt naar wens, zoals ik het graag hoor. 'Serpent's Irony' start met schelle gitaren, het moderne Machine Head geluid bijna, en dit up-tempo en vrij hard nummer heeft op de achtergrond even weer wat vrouwelijke vocalen, temidden van behoorlijk wat tumult.

Tijd voor bezinning met 'Scarheart'. Akoestische gitaren en toetsen vormen de begeleiding voor dit ingetogen balladeske, gevoelige nummer dat integer wordt gezongen. We worden dan ruw wakker geschud door 'The Gruesome Smile'. Dit is helemaal iets anders. Uitdrijvende schreeuwzang, zware riffs en gierende solo's maken er een dramatisch, enorm krachtig stuk muziek van. Er zijn ook wat kalmere stukken, maar meestal wordt de waanzin ten top gedreven. We komen tot rust tijdens het instrumentale 'Pain Inc' dat een slepende gitaarsolo heeft die niet anders kan dan ontroeren. Het begin van 'I Of The Storm' - een nummer dat nog stamt uit de Arcane Wisdom periode - past daar erg goed bij met progressieve inslag (gesproken stuk en fluit), maar verrast dan door ongelofelijk heftig los te schieten. Dit nummer is als een wervelwind en de veelsoortige zang maakt er een absolute knaller van. En waar blijft Green Carnation lid Stein? Bewaard tot op 't laatste, als de kers op de taart. Onmiskenbaar de sfeer van de machtige In The Woods/Green Carnation periode etalerend is 'Synapse' een sublieme gevoelige track met emotionele zang en tekst. Melancholie en wanhoop verenigd. Epiloog: Hoewel ik mijn best gedaan heb, is deze muziek niet in woorden te vatten. Deze muziek moet je ondergaan. Weg van alle stoorzenders om je heen en gezellig afdalend naar je diepste reflecties. Een ontwapenende afsluiting van dit muzikale jaar.

<< vorige volgende >>