Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Sepultura - A-Lex

Sepultura - A-Lex

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Vera : Sinds het vorige album 'Dante XXI' (2006) heeft Sepultura de charme van conceptalbums ontdekt. Volgens gitarist Andreas Kisser voegt een verhaallijn een extra dimensie toe aan de inspiratie. 'A-Lex' is dan ook in drie maanden geschreven en ontstaan uit jamsessies. Bij een eerste kennismaking zei ik wat schamper tot mezelf: "Ja, een jamsessie en dan allemaal versnipperd in stukjes”, want sommige nummers eindigen nogal bruusk, tussen anderen merk je de overgang nauwelijks en door het feit dat het hier om achttien nummers gaat die meestal tussen de amper twee en drie minuten duren, vond ik deze fragmentatie nogal zozo. Bij nader inzien voorbarig van me. Wel is het zo dat 'A-Lex' meer tijd nodig heeft om zijn impact prijs te geven dan 'Dante XXI'. Een nummer als 'Ostia' staat er bijvoorbeeld niet op.

Maar laten we het eerst even over dat concept hebben. 'A-Lex' is gebaseerd op het boek 'A Clockwork Orange' van Anthony Burgess. Velen kennen de gewelddadige verfilming door Stanley Kubrick daarvan, maar weinigen weten dat het boek nog een hoofdstuk heeft dat een totaal ander (positiever) einde aan het verhaal geeft. Daar keert het hoofdpersonage Alex terug naar het ware leven en bouwt een normaal bestaan op. Alex's liefde voor Ludwig van Beethoven wordt geïllustreerd door het totaal klassieke 'Ludwig Van' (met de melodielijn van de negende symfonie), een track die veel Sepultura fans ongetwijfeld zullen skippen. Eerlijk gezegd, voor mij hoeft het ook niet, al past het in het verhaal. Het moge hierdoor wel duidelijk worden dat Sepultura risico's neemt en het maakt hen een sterkere band die het interessant voor zichzelf en de luisteraars wenst te houden.

Dat is wel nodig, want na de melodramatische reünie van de Cavalera Brothers (nu Cavalera Conspiracy) moesten ze verder zonder Max én Iggor. Na een poosje de diensten van Roy Mayorga gebruikt te hebben (nu Stone Sour), hebben ze een nieuwe trommelaar gevonden in Jean Dolabella. Het album is verdeeld in vier hoofdstukken, telkens onderbroken door een instrumentaal, sferisch intermezzo onder de noemer 'A-Lex' (in het Russisch betekent dit wetteloos, weer een dubbele bodem). Al vlug spat de band echter los in de bekende raggende thrash brutaliteit, met schreeuwerige hardcore vocalen van Derrick Green en spetterend gitaarwerk van Andreas Kisser. Kwade, rammende thrash die even later wat etnische gezangen en percussie heeft ('Filthy Rot') maar dat is dan ook het enige nummer waar dat in voorkomt. Mooi aansluitend zijn de repetitieve, semi-akoestische gitaren, het begin van de single 'We've Lost You'. Een goede song met melodieuze gitaarpartijen. Een kort brulnummer als 'What I do!' zegt me dan weer weinig. Zo gaat het nog even verder op en af tot het peil stijgt. 'Sadistic Values', een langere track, is een hoogtepunt dat zachte zang (hij kan het!) en atmosferische gitaarklanken laat evolueren tot superstrakke hakkende riffs met vervormde stem. De beste hardere nummers zijn 'Forceful Behavior' en het boze 'Strike'. Het spreekt voor zich dat er heel wat woede in verwerkt is, maar ook veel korte rustpunten. Of dit de extreme stukken meer kracht geeft of dat het de vaart uit het album haalt moet ieder voor zichzelf bepalen, bij mij is dit het eerste. Ik kan goed leven met het conceptuele Sepultura, dat 'A-Lex' liet perfectioneren door Stanley Soares en George Marino. Na driemaal doorbijten slaat de verslaving toe…

<< vorige volgende >>