Listen live to Radio Arrow Classic Rock
.Calibre - Kill The Logo

.Calibre - Kill The Logo

Label : | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Je hebt dat wel 'es: denk je een originele bandnaam verzonnen te hebben, blijken er nog meer bandjes te bestaan die net zo origineel dachten te zijn. Voorbeelden te over, maar de naam Facedown was wel erg in trek met o.a. een Zweedse metalband, een Nederlandse punkpopband en tenslotte een Belgische metalcore-formatie. Vooral die laatste band kon mijn goedkeuring wel wegdragen met een passievolle en bloedjesintense mix van rauwe metalriffs en een krijsende hardcore-zanger die al het leed van de wereld middels zijn teksten poogde op te lossen.

Maar goed, aan alles komt een einde en nu probeert deze band het opnieuw onder de naam .Calibre (ja, het puntje hoort erbij). Nieuwe start, nieuwe kansen (bij een majorlabel! Toe maar!!), maar ook: nieuwe sound. De rauwe, typische Belgische metalcore (zoals Liar, Congress e.d.) is grotendeels vervangen door een toegankelijkere en vooral ook hippere sound. Duidelijk gefrustreerd zitten koekeloeren hoe al die nu metal-bandjes het ene succes na het andere boekte, dachten ze waarschijnlijk: "Dat kunnen wij ook, maar dan beter!”. En ik moet zeggen: het is ze nog verdomd aardig gelukt ook!

Ze hebben nog steeds een zeer ferme, harde sound, maar met een scheutje melodie en aardige hooks komen er toch een elftal fraaie, catchy liedjes te voorschijn die wel een beetje te categoriseren vallen onder nu metal. Daarbij is zanger Daniël Mies een gepassioneerd man dat vol overgave zijn weloverwogen en geëngageerde teksten over de muziek heen uitbrult, schreeuwt en zingt. Soms levert dat leuke subtitels op zoals 'Karma (Every Step Out Of Line Becomes A Marathon)', 'Calibre (If These Shackles Became Routine Then Prison Is Surrender') en 'Meritocracy (Just When Did Liberty Become The Industry)'. Bij het laatste nummer 'Home Of Titans' is zelfs de muziek weggelaten en horen we Daniël zijn teleurstelling over de machtswellust en geldhonger van de mensheid uitspreken. Zeker door de soms hakkende riffs in veel refreinen en zowel Daniëls uithalen als zijn teksten moest ik regelmatig denken aan Rage Against The Machine, waarbij de dynamische sound ergens in de hoek van (een stevigere) Linkin Park gezocht kan worden. Soms is het wat melodieuzer (a la het hardste Creed-materiaal), dan is het weer bijna tegen hun eigen, oude metalcoresound aan. Licht afwijkend zijn het opvallend rock&rollende 'Load Off' dat bijna wel een AC/CD-cover lijkt en 'The Rapist' dat qua gitaargeluid me soms wat aan de oudere The Smashing Pumpkins deed denken. Van de 11 songs vind ik alleen 'Dialogue' een tikkie tegenvallen met zijn wat simplistische en mid-tempo karakter (ojee, en laat dat nu ook net weer het rustigste nummer zijn!) en onze Belgische Zuiderburen zullen ongetwijfeld 'Antidote' al eens bij Studio Brussels langs horen komen. Maar ook songs als 'E.L.I.T.E.', 'Karma' en 'Imposter' mogen gehoord worden! Als enige kritische kanttekening is er misschien op te merken dat veel songs volgens hetzelfde stramien verlopen en een (te) gelijksoortige "sfeer” uitademen.

Maar dat het zijn vruchten afwerpt moge duidelijk zijn getuige hun optredens op illustere festivals als Pukkelpop, Ozzfest (alwaar ik tijdens het consumeren van een ranzig portie vet - met daarin ergens een bodempie hamburger drijvend - wat flarden van hun muziek vanuit de tent kwam overwaaien dat, getuige het vieze goedje wat ik voor m'n neus had, tot mijn spijt m'n eetlust bevorderde. Eh…ik bedoel eigenlijk gewoon: dat klonk niet verkeerd!) en Rock Werchter afgelopen zomer. Zolang Rage Against The Machine maar een beetje loop te emmeren of ze nu wel of niet met Chris Cornell (ex-Soundgarden) in zee gaan, kunnen we in de tussentijd mooi van .Calibre genieten. En daarbij: laat die Tom Morello en z'n kornuiten nog maar 'es zo geïnspireerd voor de dag komen als deze band, want dat is sinds hun debuut (10 jaar oud alweer!) ook niet meer gebeurd.

<< vorige volgende >>