Stuck Mojo - The Great Revival

Stuck Mojo - The Great Revival

Label : Napalm Records | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Normaliter gesproken ben je al uiterst content als een reünie leidt tot hetzelfde niveau als weleer, want dat is al een uitzondering. Maar van hoeveel bandjes kan je zeggen dat een tweede start zelfs een verbetering is van de eerste? Er schiet mij even niet 1 2 3 een ander voorbeeld te binnen, maar aan Stuck Mojo deze eer. In de jaren negentig was het wel een okay rap metal bandje, maar sinds gitarist/bandleider Rich Ward zijn maatjes een paar jaar geleden weer bij elkaar heeft getrommeld heeft dat geleid tot twee uitstekende albums die het vroegere werk volledig in de schaduw zet. Eerst verrasten ze vriend en vooral vijand met 'Southern Born Killers', nu doen ze er met 'The Great Revival' nog een schepje bovenop. Bij onze collegae van Aarschok hebben ze het zelfs geschopt tot album van de maand, wie had dat tien jaar geleden durven denken?

Grote winst is de nieuwe zanger, een boom van een neger die luistert naar de naam Lord Nelson en al wat meezong op 'Southern Born Killers', welke zijn voorganger Bonz volledig doet vergeten. Het rapelement is nog verder teruggeschroefd (Lord Nelson rapt weliswaar regelmatig, maar doet dat melodieuzer en "zangeriger” dan de fulminerende spuwraps van weleer zodat de raps minder nadrukkelijk als raps overkomen) en de sound krijgt daarvoor in de plaats een veel rijkere, gemêleerdere samenstelling. Southern (hard)rock, funk, soul en zelfs country worden geïntegreerd in de vloeiend groovende rapmetal, zonder dat het een wanordelijk allegaartje wordt. Een creatieve prestatie van formaat dat volkomen natuurlijk en ongedwongen klinkt. Stuck Mojo heeft definitief zijn eigen (natuurlijke) sound en muziekhabitat gevonden.

Op drie nummers - het geweldige 'Friends', 'The Fear' en 'Superstar Part 1' (hallo Kid Rock meets The Allman Brothers!) - wordt Lord Nelson bijgestaan door de mij onbekende Christy Cook. Zij klinkt als het Afro-Amerikaanse zusje van ex-Skunk Anansie's Skin dat de bastaarddochter van Aretha Franklin en Ella Washington had kunnen zijn; wat een heerlijke soulvolle powerstrot! Het album klinkt op een verantwoorde manier een stuk toegankelijker, zonder dat de band het nalaat soms stevig uit te halen. Hun versouthern-rockte verbouwing van de John Denver evergreen 'Country Roads' gaat mij wat weliswaar te ver, al klinkt het wel een stuk beter dan het lamlendige origineel. Nouja, als de moeder van Rich Ward (voor wie dit gedaan is) er maar blij mee is. Dat zullen een heleboel mensen met de rest van dit album ook moeten zijn, want dit is zeker een van de fraaiere, hitpotentiële, maar ook origineel klinkende albums van de laatste tijd.

<< vorige volgende >>