Asmegin - Arv

Asmegin - Arv

Label : Napalm Records | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Vera : Asmegin werd als Viking metal band opgericht in Noorwegen eind 1998 met de intentie om traditionele romantiek - met name hoorbaar tijdens de folkintermezzo's - samen te smelten met metal. Dat is een behoorlijk heftige soort metal met ruwe grunts en cleane mannelijke vocalen in de trant van Borknagar en Solefald; soms ook kloeke Vikingsamenzang. De biografie spreekt van een schier eindeloze reeks wijzigingen in de bezetting door de jaren heen. Ik beperk me hierbij tot de vermelding dat gitarist Marius Olaussen de enige is die over is als stichtend lid. Hij bepaalt als hoofdcomponist voor een groot deel het geluid van de band want hij speelt niet alleen gitaar, maar ook mandoline, accordeon, piano en mellotron. Verder is ook Raymond Hakenrud al een poos bij de band (gitaar, bas, zang, piano).

In de lente van 2003 tekende Asgemin een contract met Napalm Records voor vier albums. Nog dat jaar verscheen 'Hin Vordende Sod & So', maar zanger Bjorn had Asmegin al verlaten nog voor de plaat uitkwam. Hij werd spoedig vervangen door huidig zanger/drummer Erik Fossan Rasmussen. Op 'Arv' (betekent erfgoed in het Noors) horen we verder toetsenist Lars Fredrik Froislie, twee gastzangeressen en een gastvioliste. Er is jaren gewerkt aan "Arv' want dit is het eerste werkje dat het licht ziet sinds 2003. Bijgevolg bevat 'Arv' zowel oudere als nieuwe nummers.

Het valt niet mee om de muziek van Asmegin te omschrijven en ik heb het album dan ook heel wat rondjes laten draaien vooraleer ik tot actie en notities overging. De eerste twee nummers bevatten het meest vrouwelijke gastvocalen en ik hoor er zelfs een zekere Slavische sfeer in. Donkere grunts worden afgewisseld met lieftallige vrouwelijke zang, terwijl de ruwe metal doorspekt wordt met viool en accordeon. Het tempo ligt vrij laag. Dat verandert in 'Generalen Og Troldharen' waar de vele tempowisselingen me dwingen om aandachtig te volgen, want er is ook nog kloeke heldere mannenzang en grunts. Titelsong 'Arv' vangt aan met een weemoedig viooltje, gitaren vallen in en de heldere zang doet me aan Solefald denken, vrij hoogdravend dus. Op het vorige album was Lars Nedland (Borknagar, Solefald) trouwens één van de gastzangers. Maar er is ook schreeuwerige metal met tribal drums en heldere gitaren. En zo kunnen we nog een tijdje doorgaan, want elk nummer biedt een grote verscheidenheid, al is het wel duidelijk dat 'Gengangeren' vooral op piano geschreven is en zigeunerachtige vioolspel herbergt. 'Prunkende, Stolt I Jokumsol' is dan weer een kalm nummer met vrouwelijke vocalen. Als uitsmijter gooit Asmegin alles nog eens bij elkaar in het negen minuten lange 'En Myrmylne', waar vooral mellotron en de hartelijke jaren zeventig klank van het orgel mijn aandacht trekt. Bovendien heeft de opbouw van dit nummer - en zo zijn er meerderen op 'Arv' - een stijl die meer naar progressieve rock neigt. Dat komt natuurlijk ook door het veelvuldig gebruik van mellotron. 'Arv' is dus geen gemakkelijk album, je moet er wat tijd insteken om de charme te ontdekken. Zelfs ik ben er nog niet uit of ik dit nu erg goed dan wel te vergezocht vind. Het zal alvast geen vijf jaar duren eer we nu kunnen onderzoeken hoe de stijl van Asmegin geëvolueerd is, want men werkt nu al aan de opvolger, het dubbelalbum 'Tusind Tabte Siaeles Kakofoni', al ga ik bij dat laatste woord niet meteen juichen.

<< vorige volgende >>