Pain - Cynic Paradise

Pain - Cynic Paradise

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder industrial / ebm

Release type: Full-length CD

Vera : De muzikale duizendpoot Peter Tägtgren is niet alleen bekend als producer, maar is ook de stuwende kracht achter de Zweedse death metal band Hypocrisy en het industrial metal project Pain. Peter begon Pain in 1997 als éénmansproject om zijn ideeën kwijt te kunnen die hij niet in Hypocrisy kon gebruiken. Dat blijken er heel wat te zijn want sinds 2005 kunnen we onze collectie Pain elk jaar aanvullen. Op Halloween verschijnt het zesde studioalbum 'Cynic Paradise'.

Peter werkt steeds in alle eenzaamheid aan de muziek van Pain, maar live zijn er al een hele trits muzikanten de revue gepasseerd. De laatste jaren is daar gelukkig enige stabiliteit in gekomen en zo hebben de drie mannen die maken dat live ook alles op rolletjes loopt, op 'Cynic Paradise' een steentje mogen bijdragen. Drummer David Wallin is te horen in 'Don't Care', gitarist Michael Bohlin hielp bij de programmering en bassist Johan Husgavfel speelt op 'Live Fast/Die Young'. Na het vorige album 'Psalms Of Extinction' deed Pain een uitgebreide tournee met Nightwish. Een rechtstreeks gevolg daarvan is dat Anette Olzon in twee nummers zingt: de toegankelijke (bijna) popliedjes 'Follow Me' en 'Feed Us'.

'Cynic Paradise' heeft sporadisch nog de koele ritmiek en dreunende beats van industrial, maar ik vind dit uiteindelijk meer een album vol toegankelijke rocksongs die een breed publiek zullen aanspreken. De scherpe randjes zijn eerder te vinden in de teksten dan in de muziek. Peter gebruikt in nummers als 'I'm Going In' en 'Monkey Business' zowel zijn welbekende schreeuwstem als gewone vocalen. De toetsen zijn een donkere aanvulling op de gedecideerde riffs. Een nummer dat er uitspringt is 'Have A Drink On Me'. De raggende grooves en slide gitaar kon zo van een Monster Magnet album komen, terwijl de tekst bulkt van de stoere rockstatements. Het hardere 'Don't Care' (industrial invloeden) wordt gevolgd door het groovende mediumtempo 'Reach Out (And Regret)' terwijl het luchtige 'Generation X' toch wel heel dansbaar is. De vervormde stem in 'No One Knows' schept een zekere afstand, maar het samengaan van harde riffs en heldere toetsen is hier erg geslaagd. 'Cynic Paradise' is uiteindelijk een verzameling toegankelijke rocksongs geworden die dicht aanleunen bij mainstream rock met wat zwaardere gitaren. Dezelfde indruk die ik tijdens concerten van de band kreeg: vakwerk, maar ik verkies toch wel het zwaardere werk van Hypocrisy. Neemt niet weg dat dit een typisch Pain album is dat de fans zonder gevaar kunnen aanschaffen.

<< vorige volgende >>