Flowing Tears  - Thy Kingdom Gone

Flowing Tears - Thy Kingdom Gone

Label : Ascendance Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Flowing Tears wordt gemakshalve in de categorie gothic metal ondergebracht, maar de Duitse band met frontdame Helen Vogt is wel een buitenbeentje tussen de stilaan niet meer in te dijken wildgroei van "female fronted” bands. In positieve zin dan. 'Razorbliss' maakte me in 2004 duidelijk dat Flowing Tears geen bombastisch/feeërieke band met sopraanzangeres is, maar een stevige rockband met een donker randje, gevoel voor intense atmosferen en een zangeres met een lage, expressieve stem. Daarna maakte de Duitse band een moeilijke tijd door - een tragisch auto-ongeluk en weg bij Century Media - maar vorig jaar in de herfstperiode was er een teken van leven: het prachtige semi-akoestische live album 'Invanity - Live In Berlin'. Het bleef echter geduld oefenen wat nieuw materiaal betreft.

Eindelijk is er het langverwachte nieuwe album met twaalf gloednieuwe songs die nog dieper gaan dan ooit! Ons geduld wordt ruimschoots beloond met 'Thy Kingdom Gone', een conceptalbum over het verlies van geloof in de mensheid. Het zal je dus niet verbazen dat 'Thy Kingdom Gone' de donkerste, meest atmosferische en intense plaat is die Flowing Tears ooit gemaakt heeft. Zonder twijfel ook de beste. Passie en zwaarmoedigheid drijven het Duitse viertal naar een ongekend niveau. Het vlotte 'Orchidfire' en het van een toegankelijk refrein voorziene 'Grey' lijken een brug te slaan tussen eerder werk en het heden, maar in 'Pain Has Taken Over' en 'Rain Of A Thousand Years' scheppen slepende gitaarlijnen, fluisterende passages en gesproken samplers een bijna macabere sfeer. In het titelnummer wordt dit haast beangstigend dankzij de donker gesproken tekst van Samael's Vorph. Zijn gastbijdrage wordt opgesmukt door een erg mooie gitaarsolo. Tijdens 'Words Before You Leave' bedenk ik dat Flowing Tears meer gemeen heeft met Bloodflowerz en Asrai dan met het gros van andere gothic metal bands. Wanneer er dan al eens een ballade gespeeld wordt is dit in cabaretstijl met pseudo-walsritme en uitstervend met een klasse piano outro ('Miss Fortune'). Nog weet de band me te verrassen: in 'Colossal Shaped Despair' klinkt men erg doomy - de gitaren lijken wel Swallow The Sun - dit is een geweldig nummer! Ik val trouwens van de ene verbazing in de andere. Het donkere en gevoelige 'Kismet' lonkt naar ambient en is even zweverig en atmosferisch als Antimatter ten tijde van 'Planetary Confinement' (of Portishead, zo je wilt). Ik begrijp waarom men spreekt van een album met heel wat diversiteit, maar toch homogeen. In 'For My Enemies' horen we zelfs enige grunts, een harder nummer. De tweede gastbijdrage vinden we in 'Souls Of The Neon Reign' waar Sascha Blach van Transit Poetry te horen is. Dit nummer is niet gespeend van enige Queen-dramatiek, maar tevens genieten we wederom van een melodieuze gitaarsolo. Er wordt afgerond met een toegankelijke gothic track 'The War We Left Behind'. De cirkel is rond, maar ik spring nog niet uit zijn baan (orbit) en druk op "repeat” om deze knaller nog een keer meer in me op te nemen. Perfecte timing nu de dagen korter worden en de eerste nachtvorst het gras 's morgens met fragiele rijp bedekt!

<< vorige volgende >>