Thyrfing  - Hels Vite

Thyrfing - Hels Vite

Label : Regain Records | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Vera : Eind 2005 verscheen 'Farsotstider' van de Zweedse Viking metal band Thyrfing, een album dat deze woeste krijgers van hun beste zijde liet horen. Vlak daarna trok men voor de eerste maal naar de Verenigde Staten en in 2006 werd er gespeeld op talrijke zomerfestivals in Europa. Thyrfing is echter nooit een intensief toerende band geweest, al zagen zij hun fanschare wel groeien met elk album. Meermaals werd de band geloofd voor zijn stabiele bezetting. Daar is nu echter verandering in gekomen. Goed, het viertal dat Thyrfing in 1995 opstartte is nog steeds de kern van de band, zodat we op 'Hels Vite' verzekerd kunnen zijn van solide pagan metal, maar in 2007 verlieten zanger Thomas Väänänen en gitarist Henrik Svegsjö het Vikingschip wegens gebrek aan motivatie.

De band heeft inmiddels besloten om verder te gaan met Patrik Lindgren als enige gitarist en Jens Rydèn - oprichter en ex-vocalist van Naglfar - is de nieuwe frontman. Dat was even wennen, maar na een aantal keren intensief luisteren naar 'Hels Vite' blijkt dit toch weer een groeidiamant te zijn. De folk invloeden zijn tegenwoordig te verwaarlozen - een enkel akoestisch gitaarfragment kan je bezwaarlijk een folk invloed noemen - maar 'Hels Vite' heeft daarentegen veel meer epische, atmosferische en donkere momenten. Er wordt een magistrale, epische sfeer opgebouwd met toetsen en koorzang. Veel massieve koren en minder gewone cleane zang. Het vorige album deed me soms wat aan Primordial denken, tijdens 'Hels Vite' springt enige verwantschap met het weidse gevoel van Moonsorrow me meermals voor de geest.

De zeven nummers hebben een behoorlijke lengte van zeven à acht minuten en zijn veelal mediumtempo en slepend. Het geheel is lekker ruw gehouden door de bestiale, schreeuwerige vocalen van Jens, maar de gitaarpartijen klinken helder en melodieus als tegenwicht. Na twee nummers in het Zweeds is 'Isolation' een wat vlugger nummer, maar ook hier een mooi amalgaam van intense zang en fraaie sologitaren. Pas in 'Hels Vite' horen we wat meer cleane vocalen, meestal als Viking koorzang. De zang is bij momenten verhalend en soms gesproken, terwijl ik hier ook het atmosferische gedeelte met heldere gitaarklanken wil aanstippen. Een prachtig nummer dat ons klaarstoomt voor 'Griftefrid', mijn voorlopige favoriet met zijn machtig epische sfeer (leve de zweverige toetsen!) en koren zodat het geheel erg orkestraal overkomt. 'Becoming The Eye' start met tribal drums en is een duister, slepend nummer dat alweer een perfect samengaan van ruwheid en heidense verhevenheid etaleert. En dan is er als laatste nog het negen minuten durende 'Tre Vintrar - Tva Solar'. Klassieke piano en fluisterzang scheppen een mysterieuze sfeer; de aanloop tot een rillingverwekkende uitval. Koren, beschouwend gesproken stukken (bijna kermend) en subliem gitaarwerk laten me besluiten dat Thyrfing er eens te meer in geslaagd is om een knaller ineen te boksen die menig pagan hart sneller zal doen slaan.

<< vorige volgende >>