Dimension Zero - He Who Shall Not Bleed

Dimension Zero - He Who Shall Not Bleed

Label : Vic Records | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Ramon : Hoe vaak maak je wel niet mee dat je een band sneller dan een sneltrein voorbij hoort komen, zonder dat het echt agressief is? Daar hoef je bij Dimension Zero absoluut niet bang voor te zijn. Dat zou met een cover van een Sesamstraat liedje nog overtuigend agressief klinken. Of 'Staying Alive' (Stena Line?) van The Bee Gees. Daar schijnt ook een versie van in omloop te zijn, maar die heb ik hier niet op staan. Deze twaalf nummers zijn van overtuigende klasse en ademen iets echts uit. Maar daarnaast is het vooral muzikaal gezien een interessante band. Hun derde werk, 'He Who Shall Not Bleed' brengt het beste uit alle metalhoeken naar boven. Het kakt geen moment in en pure pompende death wordt afgewisseld met fantasievolle melodielijnen, overwegend mid-tempo.

Dimension Zero is een vriendenband, met individuele successen in een imposante lijst van bands. Zanger Jocke maakte naam in Marduk, waar hij naast zanger ook drummer was to 1995. Gitarist Jesper Strömblad is de oprichter en gitarist bij In Flames. Nou, dat hoor je wel terug, wees daar maar niet bang voor. Daarnaast heeft hij als gitarist zijn stempel gezet op HammerFall en Sinergy. Daniel Antonnson (gitaar) maakte naam in Dark Tranquility en Soilwork. Drummer Hans Nilsson heeft ook zo zijn sporen nagelaten, wat te denken van Luciferion en Dark Tranquility. Maar zo'n geschiedenis is niet per se een garantie tot een goede band, met zoveel ervaring kan het een ego festijn worden van heb ik jou daar, waardoor je nog niets bereikt. Die garantie geef ik dan bij deze, het is een onmisbaar werk voor de liefhebbers van agressieve en melodieuze death metal.

'He Who Shall Not Bleed' klinkt als het fanatiekste In Flames album ooit. De vergelijking met ons eigen God Dethroned dient zich meer dan eens aan, vooral de zang is vrijwel identiek, maar ook de recht-toe-recht-aan metal gemengd met melodieuze loopjes en thrash riffs dragen hier aan bij. Lomp is het niet, wat gezien de eerste omschrijvingen knap is. Ik heb slechts één puntje van kritiek, dat zijn de gesproken stukken tekst. Maar goed, je probeert eens wat. Afsluiter 'Way To Shine' neigt ook een beetje naar pop en gothic, maar vooruit. De rest van de schijf maakt een hoop goed. Er is gekozen voor een natuurlijke en zuivere productie. In de studio kun je je band natuurlijk zonder al te veel moeite meer ballen geven, maar ja, dan moet je het live ook maar even waar gaan maken. Dimension Zero treed niet vaak op in het buitenland vanwege hun overvolle schema's in andere bands, maar als je de kans krijgt: gaan!

<< vorige volgende >>