Sanctus Infernum - Sanctus Infernum

Sanctus Infernum - Sanctus Infernum

Label : Solitude Productions | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Zonder enige informatie zet ik het album op. Dat is toch best om een eerlijk oordeel te vellen? Zware doom riffs, ik verschiet van kleur wanneer alle registers open getrokken worden en vervormde zang en bas mijn huis laat daveren. Sanctus Infernum beukt er genadeloos op los! Maar plots zijn er uitwaaierende, haast psychedelische gitaarsolo's die lichtjes fantastisch te noemen zijn. Wat is dit? Zwaar beukend, maar met een visie toch? Ik ga op zoek naar meer informatie.

Dit is een titelloos debuut van een Amerikaanse band uit Wichita, Kansas in de Verenigde Staten, ontstaan in 2006. Blijkt die figuur van de uitwaaierende solo's toch ook wel lid geweest te zijn van Manilla Road! Let wel, de tweede versie van Manilla Road toen veel kruit al verschoten was, maar kom… ik moet zeggen dat de gitaarsolo's op dit album de slagroom op de taart vormen. Toen dit album opgenomen werd hadden ze de povere bezetting van drie man: Mark Anderson: bas en gitaar (de Manilla Road bassist van 1999 tot 2002, slechts een pion in het geheel, laat ons eerlijk wezen), Ricky Vannatta: zang (sterke vervorming is waar hij voor gaat, resulterend in een vod-in-de-keel grunt) en drummer Chris Johnson (die beukt er wel lekker op los). Sinds mei 2008 hebben ze een bassist gevonden in Jason Banks. Ik neem dus aan dat ze ook wel live gaan spelen.

Mijn visie over dit album is dat Sanctus Infernum best eigenzinnig klinkt. Zelfs in het tien minuten durende nummer 'The Journey Back' blijven ze overeind. Daar horen we voor het eerst ook akoestische fragmenten aan begin en einde en beweegt men zich door een breed scala van emoties waarbij ze lak hebben aan genres. Zware doom riffs, vervormde zang als staat mister Vannatta op het perron hiernaast zijn notities af te roepen, dan worden we gezalfd door subliem soleerwerk en het verdict van de band luidt: "The Journey Back to Dust”. Bepaald duister en underground. Al kunnen we niet zeuren over de productie van James Ismert, die zal zijn voor- en tegenstanders hebben. Ook in de volgende tracks bewijst Sanctus Infernum dat ze lak hebben aan restricties en genres. En is dat nu net niet wat we allemaal toejuichen bij de releases van bijvoorbeeld Indie Recordings? Fans van zware metal die enigszins afwijkt van de platgetreden paden doen er dus goed aan om deze ongetwijfeld moeilijk tot stand gekomen productie uit de Verenigde Staten ook eens aan een luisterbeurt te onderwerpen.

<< vorige volgende >>